Η θεωρία των δύο άκρων reloaded!

Τόσο πολύ μας έχουν ταλαιπωρήσει με τη θεωρία των δύο άκρων οι κυβερνώντες και τα μουμουε. Τι λέει αυτή η θεωρία, λοιπόν; Ότι υπάρχει στο κέντρο το κράτος. Το κράτος της νομιμότητας, του δικαίου, των ίσων αποστάσεων και της αξιοκρατίας (το οποίο να θυμίσω ότι κυβερνάται από Σαμαρά, Δένδια, Γεωργιάδη, Βορίδη – καθόλου ακροδεξιοί!) και εκεί έξω τέλος πάντων υπάρχουν κάποια εξτρεμιστικά στοιχεία – ακραία – τα οποία διασαλεύουν την κοινωνική τάξη και ησυχία. Από τη μια μεριά, λοιπόν οι αναρχικοί και οι συριζαίοι και από την άλλη οι χρυσαυγίτες νεοναζί. Καλά όλα τα άλλα αλλά κάποιος θέλω να μου εξηγήσει πως ο σύριζα προκύπτει ως ακραίο στοιχείο; Οι φλώροι; Οι αρενίτες; Όποιος λίγο ξέρει τι εστί νεολαία σύριζα γελάει. (Πάλι καλά που τους επιτίθεται και η αστυνομία τώρα τελευταία να ανέβει λίγο το “αγωνιστικό” της προφίλ). Τέλος πάντων. Δε θέλω να σχολιάσω όμως το ανυπόστατο αυτής της ανάλυσης που ανέφερα πιο πάνω απλά – όπως λέω και στον τίτλο – να παρουσιάσω μια καινούρια θεωρία των δύο άκρων, τη δικιά μου .. που φυσικά είναι και καλύτερη από τη δικιά τους. 

Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Άκρο ν.1:  Σε αυτή τη μεριά του κοινωνικού βρίσκονται όλοι εκείνοι που αράζουν στις καφετέριες με τις ώρες, δεν έχουν ιδέα τι εστί επιχειρηματολογία, που ξόδεψαν τα νεανικά τους χρόνια στα σκυλάδικα και στα κλαμπ, ξοδεύουν άπειρες ώρες με το τι έκανε η τάδε και ο τάδε, ποιος γαμήθηκε με ποιον, τι φόρεσε αυτή στο πάρτυ, ανεβάζουν φωτογραφίες στο fb από κάθε μέρος που πάνε και μας δείχνουν πόσο καλά περνάνε, βαριούνται τη ζωή τους, δεν έχουν ενδιαφέροντα, δεν έχουν άποψη για τίποτε, δεν προβληματίζονται, δεν τους αφορά τι γίνεται παραέξω, στις ελάχιστες περιπτώσεις που εκφέρουν άποψη είναι μια άποψη που δεν μπορούν να τη στηρίξουν για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, είναι όλοι αυτοί οι αδιάφοροι, οι ξενέρωτοι, που βαριέσαι να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, που δεν έχουν τίποτα να σου πουν, το “νεκρό βάρος της ιστορίας” όπως έγραφε και ο Γκράμσι.

Άκρο ν.2: Το άλλο άκρο είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού τους χρόνου σε αυτό που απ’ το σχολείο αποκαλούμε “τα κοινά”. Αυτοί που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ενδιαφέρονται για το τι γίνεται έξω από το σπίτι τους, που θέλουν να μαθαίνουν τι γίνεται στο κόσμο, που προσπαθούν να συνδέσουν το προσωπικό τους με το ευρύτερο κοινωνικό, αυτοί που θέλουν να παρέμβουν στη κοινωνία και να την αλλάξουν με όποιο τρόπο θεωρεί ο καθένας. Απ’ τη καλή κι απ’ την ανάποδη. Όλοι αυτοί που θα λέγαμε έτσι απλοϊκά κάνουν “πολιτική”.

Στο πρώτο άκρο, συνωστίζονται οι τηλεθεατές των πάλαι ποτέ reality shows (άραγε υπάρχουν ακόμα τέτοια;), οι θαμώνες της Πάολα, του Θάνου Πετρέλη (κοίτα ονόματα που θυμάμαι, ποιος ξέρει τι τραύματα μου έχουν μείνει;), οι κάγκουρες πάσης φύσεως και άλλοι πολλοί που βαριέμαι να καταμετρήσω. 

Στο άλλο άκρο, παραδόξως θα σκεφτείς, συνωστίζονται οι αναρχικοί, οι χρυσαυγίτες, οι επαγγελματίες πολιτικοί, κομματικά μέλη, δραστήριοι χριστιανοί και διάφοροι άλλοι. Ναι, όσο και αν σε ξενίζει!

Αυτή η απλούστευση βέβαια μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις. Το κριτήριο για να μη παρεξηγηθούμε είναι το εξής: Πόσο χρόνο αφιερώνει κάποιος (όπου κάποιος = πρόσωπο/κοινωνική ομάδα) σε αυτό που είπαμε; Στα “κοινά”; Με όποιον τρόπο ο καθένας το καταλαβαίνει αυτό. Όσο λιγότερο ή καθόλου χρόνο τότε βρίσκεται κοντά ή ακριβώς στο πρώτο άκρο. Όσο περισσότερο, τότε είναι κοντά στο δεύτερο. 

Έτσι έχουμε από τη μια το Σαμαρά, τους αναρχικούς, τους χρυσαυγίτες, τους δημαρίτες (λέμε τώρα και καμιά μαλακία!) κτλ κτλ να παίζουν μπάλα μεταξύ τους, να συγκρούονται, να συγκροτούν συμμαχίες, ο καθένας να τραβάει το πράγμα προς τη μεριά που νομίζει αυτός, να δέρνονται και κάθε φορά τα πράγματα να ηρεμούν σε κάποια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε όλους αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων. Η αστυνομία σε όλο αυτό φυσικά δεν είναι κάτι ουδέτερο που παρεμβαίνει ενίοτε αλλά είναι μέρος μιας ομάδας, αυτής των κεφαλαιοκρατών, που έχουν προσλάβει τους αστυνομικούς και τους πολιτικούς για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά και στις θερμές περιόδους προσλαμβάνουν και εποχιακούς (χρυσαυγίτες) για να σβήσουν τη κοινωνική πυρκαγιά. 

Από την άλλη, οι αδιάφοροι αράζουν και παρακολουθούν τους άλλους να πλακώνονται, σχολιάζουν, το παίζουν έξυπνοι και μόλις δούνε κάποιον να υπερισχύει τσουπ! σπεύδουν να γλείψουν και να στηρίξουν όχι απλά για την περίπτωση που μπορούν να επωφεληθούν άμεσα αλλά απλά και μόνο για να βρίσκονται από τη πλευρά των νικητών, για να νιώθουν κάπου μια ασφάλεια. Οι αδιάφοροι είναι μικρά παιδιά που δεν θέλουν να ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αυτά είναι για τους μεγάλους. Δε θέλουν ευθύνες. Θα τα κάνουν οι μεγάλοι αυτά.

Πως συσχετίζονται τα δυο άκρα, λοιπόν;

Στο δεύτερο άκρο, αυτό που είπαμε πως ασχολείται με τα κοινά ή ασκεί “πολιτική” θα μπορούσε να πει κάποιος υπάρχει ένας γεωγραφικός πολιτικός χάρτης για να συνεννοούμαστε. Ας πούμε αυτός που ορίζεται από τα δεξιά από το ναζισμό, φασισμό, από τα αριστερά από τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την αταξική κοινωνία.

Όσο πιο δεξιά πας –προς το φασισμό – τόσο το δεύτερο άκρο ζητάει λιγότερα από το πρώτο. Του λέει απλά: “Θα τα αναλάβουμε εμείς όλα, θέλουμε να κάνεις 2-3 πραγματάκια, να είσαι εργατικός, να βγαίνει κέρδος, να είσαι υπάκουος και μη σ’ απασχολεί τίποτα”. Όσο πας προς τα αριστερά και την ελευθεριακότητα, την αυτονομία και τα λοιπά τόσα περισσότερα το μέρος αυτό του δεύτερου άκρου ζητάει από το πρώτο. Για την ακρίβεια, τα ζητά όλα. Ο αναρχικός, για παράδειγμα, έρχεται και λέει στους αδιάφορους ότι παιδιά πρέπει να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη των ζώων μας. Και αυτή είναι η δυσκολία. Είναι πολύ πιο εύκολο οι φασίστες να πείσουν τους αδιάφορους παρά οι αναρχικοί. Γιατί το πρώτο είναι εύκολο, το δεύτερο απαιτεί να αναλάβεις ευθύνη. Και η ευθύνη σημαίνει πράξη, γνώση, κίνηση, ξεβόλεμα. 

Αυτή η θεωρία των δύο άκρων εξηγεί πολύ καλά και γιατί τα προτάγματα των πιο ριζοσπαστικών κινημάτων πάντα κατηγορούνται ως ουτοπίες, γιατί η άνοδος του φασισμού συμβαίνει στους καιρούς της ανασφάλειας. Όταν οι ανεύθυνοι-αδιάφοροι μένουν χωρίς μπαμπά και μαμά να αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικιάς τους ύπαρξης, να φέρνουν φαί στο σπίτι κτλ. τότε πέφτουν στην αγκαλιά αυτών που θα τους τα παρέχουν με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο από τη μεριά τους. Αυτοί οι αδιάφοροι δε συγκινούνται ούτε από ελευθερίες, ούτε από νεκρούς στα σύνορα ούτε από τίποτα. Απλά θέλουν να το σπιτάκι τους, την ασφάλειά τους, να βολεύονται και “δε βαριέσαι αδερφέ!” Δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι πάει να πει ελεύθερη ζωή, να χτυπάει η καρδιά σου από έρωτα, να θες να πάρεις το κορίτσι σου και να ταξιδέψετε στα πέρατα του κόσμου. Είναι φλώροι, δειλοί και παρτάκηδες. 

Αυτά είναι, λοιπόν, τα δύο άκρα στην κοινωνία. Οι αδιάφοροι-ανεύθυνοι που αράζουν στην εξέδρα και κοιτάζουν το ματς από τις κερκίδες και περιμένουν από το άλλο άκρο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, να φέρει το φαϊ στο σπίτι.

Τι δεν καταλαβαίνεις; (2)

Συνέχεια από το προηγούμενο.

Το κριτήριο δεν είναι θεωρητικό αλλά ιστορικό. Έχει να κάνει με το αν έχεις καταφέρει να πιέσεις ή εκβιάσεις το αφεντικό σου να σου δίνει τόσα και όχι άλλα. Πουχου. Έστω ότι είσαι σε ελληνικό χωριό του κάμπου στη δεκαετία του ’80. Η βιοτεχνία της περιοχής μόλις άνοιξε και ζητά εργατικά χέρια. Μαζεύονται όλοι των γύρω χωριών και πάνε να δουλέψουν. Το αφεντικό λέει τόσα. Οι χωριάτες θέλουν περισσότερα. Τι γίνεται τώρα; Είτε το αφεντικό θα δώσει περισσότερα, είτε θα περιμένει τους μετανάστες που δουλεύουν και με λιγότερα, είτε θα φέρει άλλους από περιοχές που η φτώχεια είναι μεγάλη και θα φτιάξει εκεί το λεγόμενο company town. Ανάλογα με την δύναμη των εργατών και των αφεντικών (αν για παράδειγμα τα αφεντικά φέρνουν ΜΑΤατζήδες ή χρυσαβγίτες να δέρνουν τους εργάτες) διαμορφώνεται ο μισθός. 

Αυτό που αλλιώς λέμε ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ!

Τα αφεντικά πάντα προσπαθούν να μειώσουν τους μισθούς και μόλις βρουν ευκαιρία το κάνουν. Άμα με πιάνεις τότε καταλαβαίνεις όλο το σκηνικό που παίζει στην ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια. Δε ρίχνουν οι μετανάστες τα μεροκάματα αλλά τα αφεντικά. 

Η ανεργία (να σημειώσω ότι στα κλασικά οικονομικά υπάρχει ο όρος “φυσικό ποσοστό ανεργίας”, χωρίς πλάκα!) είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια των αφεντικών. Άμα έχεις 25% ανεργία πας για δουλειά, σου λέει 400ευρά, του λες όχι, σου λέει “στ’ αρχίδια μου, θα ‘ρθει άλλος”. Το καλύτερο όπλο των εργατών από την άλλη είναι ο εκβιασμός. Ότι κανείς δε θα πάει για δουλειά στο μαλάκα αν δεν αυξήσει τους μισθούς. Αυτό λέγεται και οργάνωση, συνδικάτο κτλ. Αυτό όμως σήμερα απαιτεί όχι μόνο δέσμευση από τους εργάτες αλλά και από την ευρύτερη κοινωνία. Σε μια εποχή που η κυκλοφορία των εργατών γίνεται πολύ εύκολα και στα μουλωχτά, χωρίς ασφάλιση οι εργάτες χάνουν τη μπάλα και τα αφεντικά κερδίζουν.

Κωλοκαπιταλισμός δηλαδή.

Δύσκολη λέξη και χιλιοειπωμένη. Τι είναι αυτό το “καπιταλισμός”; 

Τι δεν καταλαβαίνεις; (1)

(Αυτό είναι στη πραγματικότητα γράμμα που απευθύνεται προς κάποιο πρόσωπο που δε λέει να καταλάβει ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουμε... ε, και μπορεί να σου φανεί κι σένα χρήσιμο!)

Υπάρχει μια κατάσταση που την συναντάμε σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες και μπορείς ακόμα κι εσύ να την αντιληφθείς πολύ καλά. 

Πλούσιοι και φτωχοί!

Αυτή 

και

Αυτοί 

Είμαι σίγουρη πως έχεις δει κάποιον άστεγο κι εσύ και καταλαβαίνεις κι εσύ ότι εδώ κάτι δε πάει καθόλου καλά. Υπάρχει μια αδικία εδώ πέρα. Είναι έτσι; Ωραία! Τις περισσότερες φορές όμως αφού περνάς από μπροστά του, το σκέφτεσαι λίγο, μπορεί και να το συζητάς καμιά φορά με κάποιον αλλά ποτέ δεν έχεις μπει στη διαδικασία να το σκεφτείς σοβαρά.

Πάμε λοιπόν να το πιάσουμε από δω..
Γιατί η κόρη του Jumbo μπορεί όποτε της καυλώσει να πάρει το αεροπλάνο και να πάει στην Αμερική, να αγοράσει αμαξάρα και να κάνει το γούστο της και ο 63χρονος να έχει μείνει χωρίς σπίτι και να μένει σε μια σπηλιά στου Φιλοπάππου – ναι, εκεί που πας ρομαντικές βόλτες με το αμόρε – ε; Γιατί;

Επειδή η μια έχει λεφτά, ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ και ο άλλος ΔΕΝ έχει. Τι είναι το χρήμα όμως; 

Μην είναι τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα; Όοχι.
Μην είναι ένα απλό μέσο ανταλλαγής; Ούουτε! 

Ας πούμε:
παντελόνι H&M = 40€
12άδα προφυλακτικά απ’ το Σκλαβενίτη = 6€
ή ακόμα όταν ανταλλάσεις κάτι
σφαγμένο αρνί = 8 κιλά μέλι
το παλιό μου παλτό = καφετιέρα 

το ένα μέρος της ισότητας, ας πούμε η καφετιέρα λειτουργεί στη περίπτωση αυτή ως χρήμα, ως αυτό μέσω του οποίου εκφράζεται η αξία του παλιού σου παλτού/παλτό - δε ξέρω πως διάολο κλίνεται.

Το χρήμα είναι εκείνο που μέσω του οποίου εκφράζεται η αξία του παντελονιού που αγοράζεις από τα H&M. Και αυτή η αξία εκφράζεται ΜΟΝΟ μέσω του χρήματος. Δηλαδή το χρήμα δεν έχει σημασία αν είναι ευρώ ή κολοκύθια, σημασία έχει ότι λειτουργεί ως μετρητής της αξίας.

Αυτό είναι το χρήμα, λοιπόν. Μέχρι εδώ καλά; Ξεκουράσου λίγο ..

Συνεχίζουμε..

Η προσποίηση του αιώνα - Μπάσκετ και εξουσία.

Δες αυτό που κυκλοφόρησε στο ίντερνετ τελευταία.

Δε θα εξετάσουμε εδώ τώρα αν και ο ίδιος δεν το κατάλαβε και μπερδεύτηκε ή αν ήταν ηθελημένη προσποίηση. Ότι και να έγινε το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. (Το πιο πιθανό είναι να μπερδεύτηκε όπως φαίνεται)

Τι έπαιξε εδώ δηλαδή;
Ο τύπος με το άσπρο έκανε μια κίνηση αντίθετη από αυτή που θα άρμοζε στη θέση του εκείνη τη στιγμή. Ήταν παίχτης της αντίπαλης ομάδας και κανονικά θα έπρεπε να κατευθυνθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται  προς το καλάθι και γρήγορα να πετύχει το δίποντο. Κυνηγημένος! Αυτοί ήταν περισσότεροι και αυτός ήταν μόνος του.  Ακριβώς αυτό πήγε να γίνει. 

Μέχρι που κάνει μια εντελώς απρόσμενη και αντίστροφη κίνηση και παριστάνει ότι δεν είναι κυνηγημένος. Αυτό μετέτρεψε όλο το χώρο γύρω του σε χώρο που του ανήκει και οι παίχτες της ομάδας με τα μπλε του φέρθηκαν έτσι ακριβώς. Έγινε κυρίαρχος του χώρου, επειδή απλά προσποιήθηκε ότι ήταν ο κυρίαρχος του χώρου. Σαν να μην ήταν η δικιά τους μεριά του γηπέδου αλλά δικιά του. Και οπισθοχώρησαν. Θεώρησαν ότι πατάνε σε ξένο έδαφος. Από κυνηγημένος ο Miller βρέθηκε απολύτως κυρίαρχος μέσα στη φωλιά των αντιπάλων. Και αυτό επειδή προσποιήθηκε ότι δεν τον κυνηγάει κανένας, προσποιήθηκε ότι βρίσκεται στη δικιά του μεριά του γηπέδου. Ακόμα και ασυναίσθητα να το έκανε ήταν η καλύτερη αντίδραση για την επιβίωσή του. 

Τι μπορεί να μας πει αυτή η ιστορία; Ε; 

 

Φαντάσου στη θέση του miller τον Άδωνη.

Έχουμε εδώ την οπτική αποτύπωση μιας στρατηγικής πολύ διαδεδομένης στις άρχουσες τάξεις. Όπως και ο μπασκετμπολίστας έτσι και οι ελίτ βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, είναι πάντα ποσοτικά λιγότεροι και πάντα ως πλούσιοι δυνάμει κυνηγημένοι από τους φτωχούς (στις καλές εποχές αυτό). Διαχρονικά βρίσκουν ένα σωρό τρόπους να κρατούν το θρόνο τους  και να μας ταράζουν στα δίποντα και στα τρίποντα. Μια από αυτές τις στρατηγικές είναι η προσποίηση. 

O Άδωνις ξέρει ότι είναι σε θέση κυνηγημένου, ξέρει ότι δολοφονεί ασθενείς στα νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή έχει γίνει πρωταγωνιστής στη κυβέρνηση των καθαρμάτων επειδή είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο άτομο. Στην ποιητική συρραφή που δημοσίευσε πρόσφατα ένα από τα ποιήματά του λέει τα εξής:

Μελέτησα την Ιστορίαν
Σπούδασα την Ιστορίαν
Δίδαξα την Ιστορίαν
Διδάχτηκα από την Ιστορίαν

Αγάπησα την Ιστορίαν
Μόνη μου φιλοδοξία παιδιόθεν
να “γράψω” Ιστορίαν.

Και να με γράψει και η Ιστορία…
εις τας δέλτους της.

Πάρε φάτσα που θέλει να τον γράψει και η Ιστορία!!

Μιλάμε για άρρωστο άτομο. Ένας κανονικός εξουσιαστής με φιλοδοξίες. Αυτό τον κάνει να αισθάνεται ότι βρίσκεται στη θέση που του αρμόζει. Κι έτσι βρίσκει το θάρρος και το θράσος να προσποιείται ότι βρίσκεται στη περιοχή του. Και αυτό πιάνει πολλές φορές. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει γίνει ο νούμερο 1 στην υπεράσπιση των μέτρων. Αυτό δεν έγινε επειδή ήταν πάντα νούμερο αλλά και επειδή βρίσκεται ψυχολογικά σε μια τέτοια κατάσταση. Προσποιείται πολύ καλά ότι δεν είναι κυνηγημένος με αποτέλεσμα και οι αντίπαλοί του να του φέρονται αναλόγως. Την έλεγε μόνος του σε όλον το σύριζα. 

Η στρατηγική της προσποίησης είναι διαχρονική και πάντα ευνοείται και από τις ιεραρχικές δομές (οπού αυτός που προσποιείται βρίσκεται από πάνω και κοιτά προς τα κάτω) αλλά και από τις θεαματικές αναπαραστάσεις του σήμερα. Η προσποίηση μέσα από την προβολή από τα μέσα, παραδοσιακά και διαδικτυακά, πέραν του ότι πολλαπλασιάζεται δημιουργεί και μια ποιοτικά διαφορετική κατάσταση που είναι κάπως έτσι:

Εντός των μέσων υπάρχει η εξής κατανομή. Κάποιοι έχουν πρόσβαση στη διαμόρφωση του περιεχομένου του λόγου αλλά οι περισσότεροι είναι δέκτες και θεατές. Αυτό ισχύει και για ΤιΒι και για ίντερνετ με ποιοτικές αλλά κυρίως ποσοτικές διαφορές – λόγω της συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής του διαδικτύου (δομή client server, βλέπε “δε θέλουμε wifi”). 

Η προσποίηση είναι κάτι που λαμβάνει χώρα σε αυτό το πλαίσιο. Άσχετα με το περιεχόμενο του λόγου από τη μεριά αυτού που προσποιείται και από τους αντιπάλους του, η προσποίηση στη προκειμένη συνθήκη παράγει κάποια επιπλέον πράγματα από αυτά που είδαμε στη περίπτωση του Miller στο γήπεδο του μπάσκετ. Το γήπεδο δεν είναι με τέτοια σαφήνεια προσδιορισμένο και οι ομάδες επίσης δεν είναι τόσο διακριτές. Το γήπεδο είναι περισσότερο δίκτυα και οι ομάδες είναι πάντα μπλεγμένοι με τους θεατές σε μια σχέση όχι αποκρυσταλλωμένη αλλά δυναμική που συνεχώς αλλάζει. Έτσι, ο πολλαπλασιασμός από τη μια απλά μεγεθύνει την κατάσταση που είδαμε στο βίντεο και από τις δύο πλευρές (κυνηγημένους και κυνηγούς), ορίζει το πεδίο της αντιπαράθεσης που και αυτό πολλαπλασιάζεται, πράγμα που κάνει τον αντίπαλο λόγο εκτός αυτού του πεδίου πολύ πιο δύσκολο να εμφανιστεί (δηλαδή αυτόν που θα πει “ρε παιδιά απλά προσποιείται, σας κοροϊδεύει, φάτε τον”), πόσο μάλλον να ορίσει εκ νέου την αντιπαράθεση. 

Από την άλλη μεριά, και αυτό είναι η κρίσιμη ποιοτική διαφορά, η προσποίηση συντελείται σε πολλαπλά επίπεδα ταυτόχρονα και μη-ταυτόχρονα. Άλλου ύφους η προσποίηση στο mega, άλλο στο προσωπικό blog, άλλο σε μια ομιλία σε συνδικαλιστές, άλλο στους οπαδούς του κόμματος κτλ. Ο Καρατζαφέρης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της διαφοροποίησης αυτής (όχι μόνο της προσποίησης) όπου άλλα έλεγε στη βουλή, στα κανάλια, στο τηλε-άστυ τα μεσάνυχτα και στα συνέδρια του ΛΑΟΣ. Αυτό κάνει την προσποίηση να μην είναι μια αλλά πολλές. Είναι προσποιήσεις. Με διαφορετική απεύθυνση η καθεμία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Α και ο Β θεατής-πολίτης να έχουν πιαστεί κορόιδα αλλά για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. 

Και αυτό σημαίνει
α) πως οι αποκρίσεις τους απέναντι στις διαφορετικές προσποιήσεις είναι επίσης διαφορετικές, άρα συνεχώς αναπαράγεται μια διαίρεση που κάνει σχεδόν αδύνατη μια αναμέτρηση με μπασκετικούς όρους ανάμεσα σε δύο κυρίαρχες ομάδες (ας πούμε Πλούσιοι vs Φτωχοί). Έχεις από τη μια την ομάδα Άδωνη και από την άλλη πολλές διαφορετικές ομάδες.
β) σημαίνει πως ακόμα και σε περίπτωση που αντιλαμβάνονται την προσποίηση και ο Α και ο Β, ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετική προσποίηση με αποτέλεσμα η αντίδραση να είναι πάλι διαφορετική. Ξανά διαίρεση δηλαδή. 

Όλα αυτά πολύ θεωρητικά θα μου πεις. 

Ένα παράδειγμα στα γρήγορα γιατί πλησιάζω το μέγεθος εκείνο όπου το κείμενο δε θα διαβάζετε. 

Παντελίδης, Κασιδιάρης ένα μουνί μοιράζαν!!*

Τα 'λεγα εγώ!

Τα πολύ αξιόπιστα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο επαληθεύουν τις πολύ σοβαρές αναλύσεις που έχω κάνει. Σχόλια για τον διαφημιζόμενο ανδρισμό του νεοναζί καθάρματος δε θα κάνω γιατί δεν είμαι σε mood για γαμωσταυρίδια χρονιάρες μέρες.



Κι ένα ποιηματάκι με αφορμή τα τεκταινόμενα:

 Αχ, ψυχή ξανθιά σε βάψανε.

 Ο μέγας πλάστης από φαλλό κινούμενος
σου πρόσθεσε πλαστικά εξαρτήματα..
να παίζουν τα αγοράκια και να εθελοτυφλούν.

Κι εσύ εξάρτημα μιας χρήσης, 

ανταλλακτικό στη μηχανή του ανδρός..

* ο τίτλος είναι από δημοτικό φεμινίστριά μου, δες και την απαγγελία του.