Τι δεν καταλαβαίνεις; (2)

Συνέχεια από το προηγούμενο.

Το κριτήριο δεν είναι θεωρητικό αλλά ιστορικό. Έχει να κάνει με το αν έχεις καταφέρει να πιέσεις ή εκβιάσεις το αφεντικό σου να σου δίνει τόσα και όχι άλλα. Πουχου. Έστω ότι είσαι σε ελληνικό χωριό του κάμπου στη δεκαετία του ’80. Η βιοτεχνία της περιοχής μόλις άνοιξε και ζητά εργατικά χέρια. Μαζεύονται όλοι των γύρω χωριών και πάνε να δουλέψουν. Το αφεντικό λέει τόσα. Οι χωριάτες θέλουν περισσότερα. Τι γίνεται τώρα; Είτε το αφεντικό θα δώσει περισσότερα, είτε θα περιμένει τους μετανάστες που δουλεύουν και με λιγότερα, είτε θα φέρει άλλους από περιοχές που η φτώχεια είναι μεγάλη και θα φτιάξει εκεί το λεγόμενο company town. Ανάλογα με την δύναμη των εργατών και των αφεντικών (αν για παράδειγμα τα αφεντικά φέρνουν ΜΑΤατζήδες ή χρυσαβγίτες να δέρνουν τους εργάτες) διαμορφώνεται ο μισθός. 

Αυτό που αλλιώς λέμε ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ!

Τα αφεντικά πάντα προσπαθούν να μειώσουν τους μισθούς και μόλις βρουν ευκαιρία το κάνουν. Άμα με πιάνεις τότε καταλαβαίνεις όλο το σκηνικό που παίζει στην ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια. Δε ρίχνουν οι μετανάστες τα μεροκάματα αλλά τα αφεντικά. 

Η ανεργία (να σημειώσω ότι στα κλασικά οικονομικά υπάρχει ο όρος “φυσικό ποσοστό ανεργίας”, χωρίς πλάκα!) είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια των αφεντικών. Άμα έχεις 25% ανεργία πας για δουλειά, σου λέει 400ευρά, του λες όχι, σου λέει “στ’ αρχίδια μου, θα ‘ρθει άλλος”. Το καλύτερο όπλο των εργατών από την άλλη είναι ο εκβιασμός. Ότι κανείς δε θα πάει για δουλειά στο μαλάκα αν δεν αυξήσει τους μισθούς. Αυτό λέγεται και οργάνωση, συνδικάτο κτλ. Αυτό όμως σήμερα απαιτεί όχι μόνο δέσμευση από τους εργάτες αλλά και από την ευρύτερη κοινωνία. Σε μια εποχή που η κυκλοφορία των εργατών γίνεται πολύ εύκολα και στα μουλωχτά, χωρίς ασφάλιση οι εργάτες χάνουν τη μπάλα και τα αφεντικά κερδίζουν.

Κωλοκαπιταλισμός δηλαδή.

Δύσκολη λέξη και χιλιοειπωμένη. Τι είναι αυτό το “καπιταλισμός”; 

Καπιταλισμός ή κεφαλαιοκρατία είναι αυτό το οικονομικό σύστημα, αυτός ο τρόπος παραγωγής όπου τα αφεντικά κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Δηλαδή, δε θα πας εσύ με τα εργαλεία σου να σκάψεις το χωράφι του αλλουνού αλλά θα σου παρέχει αυτός τα εργαλεία.  

Ε, και τι έγινε; θα πεις. Σιγά τη διαφορά!

Κι όμως.

Απ’ τη στιγμή που κάποιος γίνεται ο κάτοχος των μέσων παραγωγής εσύ μένεις χωρίς εργαλεία στη κατοχή σου και έχεις μοναχά το χέρια σου – προλετάριος. Ο καπιταλιστής δεν ενδιαφέρεται για το τι παράγει αρκεί αυτό που παράγει να πουλιέται. Βασικό αυτό! Το εμπόρευμα είναι κεντρικό εδώ πέρα. Σε αυτή τη σχέση η εργασιακή σου δύναμη πριν πιάσεις δουλειά είναι κι αυτή ένα εμπόρευμα που η τιμή της σχετίζεται με την κατάσταση στην αγορά και τι άλλο είπαμε; Τη κατάσταση του ταξικού πολέμου.

Από τη στιγμή που πιάνεις δουλειά πουλάς τη δύναμή σου στο αφεντικό και γίνεσαι μέσο παραγωγής για να παράξεις άλλα εμπορεύματα. 

Έχουμε την εξής σχέση Χρήμα – Εμπόρευμα – Χρήμα’. Ο καπιταλιστής έχει το Χρήμα, το αρχικό κεφάλαιο με το οποίο αγοράζει το εμπόρευμα, μέσα παραγωγής και εργασιακή δύναμη και μετά από συγκεκριμένη ιεραρχημένη παραγωγική διαδικασία βρίσκεται με το Χρήμα’, το οποίο είναι μεγαλύτερο από το αρχικό Χρήμα. Η διαφορά αυτών των δύο λέγεται ΚΕΡΔΟΣ!!

Αν έδωσες 100.000 ευρά για να αγοράσεις τα μέσα παραγωγής και να πληρώσεις τους εργάτες σου μετά όταν πουλάς τα εμπορεύματά σου πως γίνεται να βρίσκεσαι με 130.000; Αφού η αξία των μέσων και της εργασίας ήταν 100.000 πως γίνεται να πουλιούνται για 130.000; Αυτά τα 30.000 τι είναι; Άμα η αξία πήγαζε από κάποια ουσία ή την εργασία τότε το ΧΡΗΜΑ δε θα αυξανόταν, θα παρέμενε αναλλοίωτη η αξία άρα και το ΧΡΗΜΑ. Σαν να λέμε ότι θα βρισκόταν από την αρχή μέσα στα πράγματα και την εργασία και θα διατηρούνταν έτσι και μετά τη πώληση.

Όπως είπαμε και πριν όμως η αξία της εργασίας σου δεν έχει από μόνη της αξία, δεν έχει κάποια αυταξία αλλά είναι αποτέλεσμα των συσχετισμών δυνάμεων. Τα 30.000 είναι το ποσό που κατάφερε το αφεντικό σου να αρπάξει αφού σε έχει πείσει ότι αξίζεις τον Υ μισθό. Σου λέει τόσα αξίζει η εργασία σου ή έτσι έχει διαμορφωθεί η τιμή μετά από ξύλο με τους ΜΑΤατζήδες. Έτσι τα αρχικά 100.000 δεν ήταν η αξία των μέσων και της εργασίας από μόνη της αλλά η αξία ύστερα από τον πόλεμο των κοινωνικών δυνάμεων. Τα 30.000 λοιπόν είναι αυτό που καταφέρνει να σου αρπάξει ή αλλιώς ΥΠΕΡΑΞΙΑ!

Καλά μέχρι εδώ; 

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο μυστικό που κανένα αφεντικό δε θέλει να ξέρεις.