Χριστού-γεννα σε στάβλο!

Με αφορμή τις άγιες τούτες μέρες να θυμίσω πως ο χριστούλης γεννήθηκε μέσα σε στάβλο και τον ζέσταιναν με τα χνώτα τους τα ζώα του στάβλου κατά τας Γραφάς πάντοτε. Τι θα έλεγε ένας γιατρός γι’ αυτό σήμερα; Πόσο ανθυγιεινό και επικίνδυνο για την υγεία του παιδιού ήταν αυτό; Ανευθυνότητα των γονιών, της Μαρίας και του Ιωσήφ μήπως;

Αν είσαι γυναίκα, αν αισθάνεσαι γυναίκα τέλος πάντων, το παρακάτω βίντεο πρέπει να το δεις οπωσδήποτε. Τώρα αν είσαι/αισθάνεσαι άντρας λίγο προσοχή μην έχουμε τίποτα λιποθυμίες και το χω κρίμα στο λαιμό μου. 

Σε αυτό το βίντεο, λοιπόν, μια τύπισσα γεννάει σχεδόν μόνη της μπροστά στην οικογένεια της, τα ανήλικα παιδιά της και κάτι φίλους σε ένα ποτάμι.  

Πρώτα όμως να ξεκαθαρίσω ότι: 

1) δεν θέλω να μιλήσω, ούτε να κάνω μια ανάλυση και κριτική σε αυτές τις φιλοσοφίες (ανατολίτικες, σούφι, το Ένα του Σύμπαντος, η Αρμονία και διάφορα άλλα τέτοια περίεργα) οι οποίες μπορεί να έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά αναπαράγονται με έναν τελείως αντικοινωνικό τρόπο και συνήθως από περίεργους αμερικάνους, παλιούς χίπηδες και δε ξέρω γω τι άλλο.

2) δε θα κάνω καμιά αναφορά στο τι σημαίνει να το βιντεοσκοπείς και να το ανεβάζεις στο internet, στο θεαματικό του πράγματος και στη χυδαιότητα του να μαζεύεις views και να διαφημίζεις διάφορα site.

Θα θίξω μοναχά το πιο απλό απ’ όλα που το βλέπουμε εύκολα. Μια γέννα έξω από την ιατρική!

Η γυναίκα αυτή έχει μια τρομερή αυτοπεποίθηση για να το κάνει αυτό και αυτή πηγάζει από μια σωματική αυτογνωσία. Αφουγκράζεται το σώμα της και μπορεί να το καταλαβαίνει. Είδες κι εσύ πως γέννησε. Το πώς φτάνει κανείς σε μια τέτοια κατάσταση γνώσης του σώματος του ώστε να αναλαμβάνει και την ευθύνη για το παιδί γιατί δεν είναι μια κατάσταση όπου λες δε πάω στο γιατρό επειδή με πονάει το πόδι (εκεί είσαι μόνος σου, ρισκάρεις τον εαυτό σου) - εδώ μιλάμε για δεύτερο άτομο στα εντός σου – το πώς φτάνεις λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορώ να στο πω αλλά το θέμα είναι πως δεν φτάνεις.

Τι συμβαίνει σήμερα και το σώμα μου είναι κάτι άλλο κι εγώ η ίδια δε μπορώ να το “διαγνώσω”; Πέρα από όλες τις άλλες μορφές αλλοτρίωσης που συναντάμε σήμερα σε σχέση με το σώμα – από το fb ως το κατηχητικό και από το Γκάζι ως τον φιλοσοφικό δυισμό – έχουμε μια διαδικασία που λέγεται “ιατρικοποίηση”. Επειδή όμως δε θέλω να είμαι άδικος απέναντι στη τέχνη της ιατρικής θα το έλεγα καλύτερα “επιστημονικοποίηση της ιατρικής”. Από τότε που η ιατρική άρχισε να ακολουθεί επιστημονικές πρακτικές έχουμε διάφορα προβλήματα. Πρώτα-πρώτα, αυτό που κάνει κάθε επιστήμη είναι να ορίζει με σαφήνεια το αντικείμενό της. Στην περίπτωση της ιατρικής το αντικείμενο είναι το ανθρώπινο σώμα.

Αφού με το καλό έχει ολοκληρωθεί η Πράξη και υποψιάζεσαι ότι μέσα στη κοιλιά σου κάτι υπάρχει πας στο γυναικολόγο. Ο θεός ξέρει αν θα πέσεις σε μαλάκα ή όχι. Έστω ότι είναι αξιόλογος κατά τας επιστημονικάς Γραφάς. Από κει και πέρα, για έναν σωστό επιστήμονα το σώμα σου είναι ένα επιστημονικό αντικείμενο. Αυτό σημαίνει πως η κατάσταση του σώματός σου μπορεί να οριστεί με ακρίβεια και αυτό σήμερα γίνεται μέσω τεχνικών διαμεσολαβήσεων. Κάνεις εξετάσεις αίματος, προγεννητικούς ελέγχους, υπερήχους και ότι άλλο χρειαστεί. Μέσα από όλες αυτές τις διαμεσολαβήσεις ο γιατρός έχει μια “πλήρη εικόνα” για το σώμα-αντικείμενο. Για τον γιατρό το μέσο για να γνωρίσει το σώμα σου είναι όλες αυτές οι τεχνολογίες και οι ιατρικές του γνώσεις (αποτέλεσμα εκπαίδευσης και εμπειρίας). Για σένα αργά και σταδιακά γίνεται ο γιατρός το μέσο για να καταλάβεις το σώμα σου (μια πρώτη και πολύ σημαντική παραγωγή αποξένωσης). Φυσικά, εσύ νιώθεις ένα σωρό καινούρια πράγματα αλλά τις περισσότερες φορές η γνώμη του γιατρού είναι πολύ πιο σημαντική και αξιόπιστη – αφού επιπλέον το λένε και τα ”μαγικά”, υπερσύγχρονα μηχανήματα που έχει στη διάθεσή του.

Βρισκόμαστε στο νοσοκομείο πια, όπου σου δίνουν ένα κρεβάτι και ετοιμάζεσαι για τη γέννα. Μέσα σε όλο αυτό το σύστημα σου φέρονται σαν να είσαι ασθενής, ως ιατρικό αντικείμενο (μιας και η ιατρική ασχολείται με τους ασθενείς, τους όποιους έχει ήδη ορίσει ως τέτοιους – αλλά ας μη μπλέξουμε κι άλλο). Τα επισκεπτήρια, οι θάλαμοι, τα φώτα, οι νοσοκόμες, οι ρόμπες, τα μηχανήματα .. όλα ενισχύουν αυτή τη πρακτική της αποξένωσης από το σώμα σου, αυτή τη παραγωγή του δυισμού όπου άλλο εσύ, άλλο το σώμα σου. Όπου έχεις παραδώσει το κορμί σου στους ειδικούς …και αυτοί ξέρουν. Μέχρις εδώ όλα αυτά είναι κοινά με όλους τους άλλους ασθενείς. 

Φτάνει η μεγάλη ώρα, σε πάνε στο χειρουργείο (ανατριχιαστική λέξη), σε γδύνουν, σου βάζουν αυτά τα πράσινα του χειρουργείου, σε ξαπλώνουν στο κρεβάτι, ντύνονται όλοι λες και βρίσκονται σε πυρηνικό αντιδραστήρα και κάθονται πάνω από το μουνί σου και περιμένουν. Κι εσύ σε μια φάση άβολη (μάλλον) όπου έχεις όλους αυτούς τους ειδικούς από πάνω σου – κάτι που το αισθάνεσαι και σε αυτή την απαίσια γυναικολογική εξέταση όπου πρέπει σα μοντέρνα γυναίκα κι εσύ, να δεχτείς ως αυτονόητο πως ένας άγνωστος μπορεί να σου βάζει δάχτυλο κι εσύ πρέπει να του ανοίγεις τα πόδια και να είσαι άνετη.. και προσοχή αν δεν είσαι άνετη, οι φίλες σου θα σε πουν συντηρητική και καθυστερημένη.

Ξεμυτίζει σιγά σιγά το μικρό, βγάζει το κεφάλι και τι να δει; Τίποτα! Με τόσα φώτα πάνω του δε βλέπει και τίποτα. Λίγο μετά, κάποια ξένα χέρια με απαίσια πλαστικά γάντια το πιάνουν χωρίς ίχνος αγάπης – ως ένα ακόμη επιστημονικό αντικείμενο, που θα το ορίσουν επακριβώς με όλου του κόσμου τις εξετάσεις. Και μετά γίνεται το άφταστο, που με τίποτα δεν έχω καταφέρει ούτε να το κατανοήσω, ούτε να το δικαιολογήσω. Σε άλλο δωμάτιο η μάνα, σε άλλο το παιδί! Μα είναι δυνατόν; Τρελαίνομαι..

Πόσο άσχημα μπορεί να αισθάνεται ένα μωράκι που ενώ μόλις έχει βγει από τη ζεστασιά του κόλπου το πετάνε σε μια γυάλα και οι γονείς αντί να συνειδητοποιούν το δράμα αυτό να χαζογελάνε κοιτώντας από το τζάμι και να αποδέχονται με πλήρη συνείδηση την ιατρική διαταγή που ορίζει πως κάποιες ώρες την ημέρα μόνο θα μπορεί να δει τη μαμά του, τις υπόλοιπες …αυτοί ξέρουν! Μέχρι να βγουν μαμά και παιδί από το νοσοκομείο, να ελευθερωθούν αφού πλέον δεν είναι ασθενείς = επιστημονικά αντικείμενα.

Κι αν όλη αυτή η διαδικασία μοιάζει σήμερα μια χαρά αυτό δε δείχνει τίποτα άλλο από το πόσο βαθιά πειθαρχημένοι είμαστε στην κυρίαρχη ιδεολογία περί επιστήμης και πόσο βαθιά έχουμε υποταχθεί σε καθετί που εμφανίζεται ως προοδευτικό – που κι εσύ πρέπει να το κάνεις, γιατί αλλιώς θα είσαι δακτυλοδεικτούμενη.

Η άλλη δεν ήξερε καν ότι είναι έγκυος και πήγε έτσι στο νοσοκομείο. (και μην αρχίσεις τα ρατσιστικώς cool σχολιάκια “μα πως είναι έτσι αυτή, είναι καθυστερημένη”). Δεν υπονοώ ότι αυτή δεν υφίσταται την αποξένωση, το αντίθετο..αυτή δεν το κατάλαβε καν. Σκέψου! Απλά το φέρνω ως παράδειγμα όπου δεν ακολούθησε την ορθόδοξη οδό και πήγαν όλα μια χαρά. Ότι δηλαδή δεν είναι τόσο απαραίτητη αυτή η διαδικασία.

Χάνεις την ικανότητα να αφουγκράζεσαι αρχικά το σώμα σου και εν συνεχεία χάνεις και την ικανότητα να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει. Το πιο σημαντικό στη γέννα είναι αυτός ο χυδαίος χωρισμός του βρέφους από τη ζεστή αγκαλιά του στήθος της μάνας του..και ναι, δεν με νοιάζει η άποψη των επιστημόνων, ούτε θα κάτσω να περιμένω μια νέα έρευνα που θα “αποδεικνύει” ότι ναι, το βρέφος επηρεάζεται από αυτή τη πρακτική με άσχημο τρόπο. Μπορώ να έχω και άποψη που να μη στηρίζεται ούτε σε επιστημονικές θεωρίες, ούτε και σε καμιά θεωρία..το αισθάνομαι διάολε! Εσύ όχι;

Και τώρα θα αρχίσεις να λες “ναι, αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο, να γεννάμε σε ποτάμια και να πεθαίνουν τα παιδιά όπως παλιά..η ιατρική είναι πολύ χρήσιμη”. Δεν έχεις άδικο, σου απαντώ και μάλιστα θα φέρω και ένα οπτικοποιημένο και ιδιαίτερα συγκινητικό επιχείρημα υπέρ σου..

Τι να πω τώρα; Χωρίς τις σύγχρονες ιατρικές πρακτικές αυτό το πλασματάκι δε θα είχε επιζήσει.. και ναι, αυτό θα ήταν κακό.

Το λάθος, όμως, εδώ είναι να κρίνουμε με όρους συγκεκριμένων περιστατικών και μάλιστα με έντονο συναισθηματικό φορτίο. Ο Illich θα σου έλεγε ότι η ιατρική σκοτώνει περισσότερους απ’ όσους θεραπεύει.

Κι ας μη θίξω και το γεγονός ότι το σύνολο της δυτικής ιατρικής σήμερα σχετίζεται με τη καταστολή, με την καταπολέμηση της συμπτωματολογίας και όχι με πραγματική ίαση, ούτε με τη φροντίδα της υγείας στο σύνολό της – αλλά ας το αφήσω τώρα αυτό.

Το θέμα είναι να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τις ιατρικές πρακτικές που μας βελτιώνουν τη ζωή και ταυτόχρονα να μην αποξενωνόμαστε από το κορμί μας, να μπορούμε να το αφουγκραζόμαστε και να γνωρίζουμε για τον εαυτό μας. Δεν είναι απαραίτητο ότι μια πρόοδος της ιατρικής θα φέρνει μαζί της αποξένωση. Το ότι αυτό συμβαίνει είναι άλλο θέμα..και μάλιστα είναι κι ένα θέμα που μας αναγκάζει να θέσουμε το ερώτημα αν η ιατρική σήμερα προοδεύει ή αν απλά επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες πλευρές της ζωής. Η ιατρική είναι σήμερα περισσότερο μηχανισμός ελέγχου και διαχείρισης πληθυσμών παρά φροντίδα της υγείας (βλ. ειδικά τους ιούς πτηνών, χοίρων και ότι άλλο βγάζουν κάθε φορά). Τείνει συνεχώς προς την παραγωγή μιας γνώσης για το σώμα που δεν κατακτά πλέον ο άνθρωπος ως σώμα αλλά διαμεσολαβείται από κάποιον τρίτο (δηλαδή μια ολόκληρη επιστημονική κοινότητα, ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων μεταξύ γιατρών, φαρμακοβιομηχανιών, στρατού και μμε.)

Σκέψου πάλι πόσο μαγική ήταν αυτή η γέννα στο ποτάμι..έλα παραδέξου ότι σου άφησε ένα απίστευτα όμορφο συναίσθημα μέσα σου στο τέλος, παρόλη την αγωνία και την ανησυχία. Αυτή η ομορφιά δεν είναι το happy end μιας ιστορίας. Είναι κάτι περισσότερο.. και το ξέρεις. Είναι η ομορφιά μιας απλότητας, μιας αμεσότητας που όσο "προοδεύουμε" την χάνουμε. Και ξέρεις ότι η ζωή είναι πιο ωραία με αυτή την ομορφιά..

Οι Συριζαίοι και το ιστορικό επίπεδο αναγκών

Με αφορμή τα “πόθεν έσχες” των συριζαίων ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση ηθικού και πολιτικού περιεχομένου για το αν ο αριστερός πρέπει να έχει λεφτά και αν έχει δύο χιτώνες να δίνει τον έναν και όλα αυτά. Προφανώς δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον γιατί είναι από εύπορη οικογένεια (ούτε και να τον ταυτίσεις με μια χριστιανική φιλανθρωπία). Ούτε γιατί δεν απαρνήθηκε τις ανέσεις και να ζήσει σα φτωχός. Στο πιο σοβαρό άρθρο που διάβασα για όλα αυτά ο συγγραφέας καταλήγει πολύ εύστοχα ότι το θέμα δεν είναι αν τα λεφτά προέρχονται από νόμιμες δραστηριότητες, αν ένας αριστερός δικαιούται να είναι πλούσιος κτλ κτλ αλλά κατά πόσο η αριστερά δίνει το δικαίωμα στην κυρίαρχη ιδεολογία να την περιγράφει και άρα κατά πόσο μπαίνει σε μια συζήτηση με τους όρους της κυρίαρχης ιδεολογίας και όχι με αυτούς που θέτει η ίδια.

Η κοινοτοπία “αριστερός με δεξιά τσέπη” που πολύ σωστά τονίζει ότι είναι και αποτέλεσμα της κυρίαρχης αφήγησης προέρχεται όπως μας λέει και από κάτι πραγματικό. Τις αντιφάσεις που όλοι βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Κατά πόσο κι εσύ αναπαράγεις τον καπιταλισμό με την ίδια σου την εργασία, έτσι και αλλιώς κάθε δουλειά είναι ντροπή, μην τα ξαναλέμε. Όλα αυτά είναι υπαρκτά, προφανώς, και βρίσκονται σε μια συνεχή πάλη.

Όμως αυτή η κοινοτοπία και όλες αυτές οι αντιφάσεις θίγουν ένα ευρύτερο ζήτημα. Όταν στο καφενείο θα μιλήσει κάποιος για αριστερούς με δεξιά τσέπη θίγει το εξής. “Πώς είναι δυνατόν εσύ που μας μιλάς για το πόσο κακός είναι καπιταλισμός, να ζεις εντός αυτού;” Αυτό προφανώς και δεν είναι σοβαρό σαν επιχείρημα (γιατί τι θα έπρεπε να κάνει; Να πάρει τα βουνά και να ζήσεις απομονωμένος) αλλά αν το σκαλίσουμε λίγο ακόμα θίγει το αιώνιο πρόβλημα της σχέσης θεωρίας και πράξης ή της απόστασής τους.

Με λόγια απλά αυτό λέγεται “άλλα λες και άλλα κάνεις”! Δε θέλω να μιλήσω “σοβαρά” για τη σχέση θεωρίας και πρακτικής – βλ. αυτό που είδα τελευταία και εννοείται δεν κατάλαβα τίποτα – μιας και υπάρχουν πιο σοβαρά και καλοσπουδαγμένα παιδιά με τα ντοκτορά τους στη Πάντειο, στα παρίσια (ναι, καλά κατάλαβες! Τα παιδιά των πλούσιων αριστερών που δεν μπορώ να κατηγορήσω ρε γαμώτο).

Η κατασκευή θεωριών μπορεί να είναι και πρακτική αλλά αυτό δε σχετίζεται μόνο με το περιεχόμενο της θεωρίας αλλά και με τον συγγραφέα, τον τρόπο διάχυσης της θεωρίας και σε ποιο βαθμό δημιουργεί ή πιο καθαρά είναι ήδη κίνηση. Αν δηλαδή κινητοποιεί είτε τον άμεσα αναγνώστη, είτε κάποιον έμμεσο. Δεν εννοώ εδώ την άντληση έμπνευσης από κάποια θεωρία και την εφαρμογή της μετά στο πρακτικό επίπεδο. 

Εννοώ περισσότερο μια συνθήκη στην οποία ο λόγος είναι ήδη πράξη και αντιστρόφως η πράξη είναι λόγος, δηλαδή λέει κάτι. Μια συνθήκη στην οποία εξαφανίζεται η απόσταση θεωρίας και πράξης.  Επειδή αν συνεχίσω θα αρχίσω τα “γαλλικά”, αυτές τις ακαταλαβίστικες φλυαρίες θα αναφερθώ σε αυτό το πιο συγκεκριμένο θέμα με τους αριστερούς.

Το να είσαι αριστερός σημαίνει πέρα από το να συμφωνείς με κάποιες αξίες όπως λέει ο Τσακαλώτος (που μπορεί να είναι και ίδιες με ενός χριστιανού), να κάνεις και μια ανάλυση για το πώς είναι αυτός ο κόσμος, πως λειτουργεί ο καπιταλισμός και πως δομικά αναπαράγει την αδικία και την εκμετάλλευση. Επίσης, που θες εσύ να το πας σύμφωνα με τις αξίες αυτές... και αυτό σημαίνει τελικά ότι ο καπιταλισμός είναι κακό πράγμα και πρέπει να φτιάξουμε ένα άλλο σύστημα για να περνάμε καλύτερα. Ωραία;

Άμα ο καπιταλισμός είναι κακός τότε εσύ ως επαναστατικός τύπος που επιδιώκεις τη καταστροφή του κάνεις κριτική αλλά ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ προσπαθείς να ζεις με έναν επαναστατικό τρόπο. Αυτό που λένε «γίνε η αλλαγή που θες να δεις στο κόσμο»! Βέβαια, οι αριστεροί μονίμως αποφεύγουν αυτό το “ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ” που τονίζω. Κάποιοι περιμένουν τις αντικειμενικές συνθήκες.. ακόμα, άλλοι λένε ότι ας κάνουμε εμείς την αναλυσούλα μας από τη γραφειάρα μας και θα ξεσηκωθεί το προλεταριάτο όταν το διαφωτίσουμε αρκετά. Στη περίπτωση που το να είσαι αντικαπιταλιστής  δε συνοδεύεται από το “προσπαθώ, στο βαθμό που μπορώ και με όλες τις αντιφάσεις να ζω αντικαπιταλιστικά” σημαίνει ότι βρισκόμαστε στη φάση που η απόσταση θεωρίας – πρακτικής είναι μερικά έτη φωτός. Το να ζεις αντικαπιταλιστικά σημαίνει από τη μια πολεμάς τον καπιταλισμό όσο μπορείς με τις δυνάμεις σου και από την άλλη και αυτό είναι κατά τη γνώμη μου πολύ πιο σημαντικό να τον καθιστάς ξεπερασμένο. Να ζεις, δηλαδή, σαν να είσαι εκτός αυτού και να προσπαθείς να αναπαράγεις τη κοινωνική ζωή με άλλους τρόπους. 

Αυτό πρακτικά σημαίνει να ζεις με όσο το δυνατόν λιγότερα εμπορεύματα, χρήματα και ιδιοκτησία. Αλλά θα μου πεις τώρα αυτά είναι θεωρίες. “Έτσι ζω, μαλάκα!” Και θα σου πω έχεις δίκιο. Θα σου πω όμως πως όλη η δουλειά που θα έπρεπε να είχες κάνει – ως αριστερός πάντα – θα ήταν να εργάζεσαι όλες αυτές τις δεκαετίες αφθονίας στη κατεύθυνση του ξεπεράσματος του καπιταλισμού με δημιουργία διαφορετικών δομών (ακούς Συριζαίε! Τόσα χρόνια το μόνο που κάνει ο συριζαίος είναι να συσσωρεύει πλούτο για την οικογένεια του, να φτιάξει μεγάλο σπίτι και εξοχικό και να καλοσπουδάσει το κακομαθημένο παιδί του). 

Και το να εργάζεσαι σε αυτή τη κατεύθυνση σημαίνει να προσπαθείς να σπάσεις την πιο γερή αλυσίδα με την οποία σε δένει ο καπιταλισμός. Και αυτή η αλυσίδα είναι πολύ πιο εμφανής σε περιόδους αφθονίας και κοινωνικής ειρήνης παρά στις εποχές που ζούμε τώρα. Η αλυσίδα είναι το Ιστορικό Επίπεδο Αναγκών. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Σε μια καπιταλιστική οικονομία όπου το κίνητρο της παραγωγής είναι το κέρδος σημασία δεν έχει το παραγόμενο προϊόν να είναι χρήσιμο αλλά να μπορεί να πουληθεί. Σημασία έχει να μπορεί να είναι εμπόρευμα. Έτσι, στον καπιταλισμό οι ανάγκες επεκτείνονται συνεχώς καθότι συνεχώς επεκτείνεται η εμπορευματική παραγωγή αφού οι καπιταλιστές προσπαθούν πάντα να επεκτείνουν τα κέρδη τους. Με πιάνεις;  Έτσι το παραγόμενο προϊόν ΠΡΕΠΕΙ να γίνει χρήσιμο, πρέπει να γίνει ανάγκη… και εντέλει γίνεται. Για παράδειγμα, μπορεί εσύ να μη θέλεις σμαρτφον αλλά έρχονται οι εργασιακές συνθήκες και σου λένε ότι έτσι λειτουργούμε, πρέπει να πάρεις ένα ή στη τελική θα σου πάρουμε εμείς. Και δώστου τα twitter και τα facebook εσύ! 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλυσίδα από αυτή. Αν μπορείς εσύ να αυτοπροσδιορίσεις τις ανάγκες, αν μπορεί ένα μαζικό κίνημα να πει ότι “προσδιορίζω τις ανάγκες μου έξω από τη καπιταλιστική αναπαραγωγή” τότε ο μισός καπιταλισμός έχει πέσει. Μετά έρχονται τα ΜΑΤ βέβαια τα οποία με το ζόρι θα σε βάζουν να χρησιμοποιείς το τελευταίο touch screen κινητό!

Εδώ κάνω στροφή και γυρνάω στον αριστερό με δεξιά τσέπη. Όταν ως αριστερός δεν έχεις αμφισβητήσει στο ελάχιστο το ιστορικό επίπεδο αναγκών τότε σου αξίζει να σε πνίξει η οργή του φτωχού δεξιού. (και πάρε για παράδειγμα όλους αυτούς τους αριστερούς – ειδικά του συνασπισμού, κκε εσωτερικού πιο παλιά, όλο και κάποιον γνωστό θα έχεις γύρω γύρω  στην οικογένεια και εννοώ τον Συριζα του 4% όχι τώρα που πήγαν όλοι).

Η αμφισβήτηση, όμως, του ιστορικού επιπέδου των αναγκών δεν είναι ένα τόσο απλό ζήτημα και σίγουρα δεν είναι αποτέλεσμα πολιτικής επιχειρηματολογίας, ούτε και λογικού συμπερασμού. Έχει να κάνει με το πώς θέλεις να ζεις και με το αν μπορείς να ξεβολευτείς από την άνεση που σε έχουν καλομάθει. Εκτός αν νομίζεις ότι επαναστατική διεργασία είναι το ανακάτεμα του καφέ, μετά από πορεία, στα Εξάρχεια(πάνε αυτές οι εποχές δύσμοιρε αρενίτη). Η επαναστατική διεργασία θέλει ξεβόλεμα, κούκλα μου! Οι άλλοι πήραν τα βουνά. Αυτή η αμφισβήτηση είναι, εν τέλει βαθιά υπαρξιακό και επαναστατικό ζήτημα ταυτόχρονα, το οποίο δε λύνεται με θεωρητικά τσαλαβουτήματα στην ιστορία της σκέψης, ούτε σε κάποια ζεστή βιβλιοθήκη αλλά μονάχα στη βιωμένη εμπειρία..στο μόνο τόπο που μηδενίζεται και η απόσταση θεωρίας και πρακτικής.

If only for a second σκοτώναμε τις κυρίαρχες εικόνες.

Το τελευταίο καιρό κάνει θραύση στο ίντερνετ αυτό το βίντεο. 

Το πιο περίεργο απ’ όλα είναι πως κάνει θραύση και ανάμεσα σε κοινότητες καρκινοπαθών στα facebook και σ’ αυτά τα πράγματα του διαβόλου. 

Σύμφωνα με τους επικεφαλείς του project «αυτό που θέλαμε ήταν να δούμε χαρούμενα πρόσωπα, να δούμε αυτούς τους ανθρώπους να γελάνε και να διασκεδάζουν ξανά» και αυτό το πέτυχαν όχι απλά βάφοντάς τους αλλά μεταμορφώνοντάς τους και χαρίζοντας τους μια στιγμή χαράς, ξεγνοιασιάς με τον καινούριο καλομακιγιαρισμένο εαυτό. 

Τι λέει, δηλαδή, στους καρκινοπαθείς αυτό; Ότι για να αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου, για να ζήσεις “έστω και μια στιγμή ξεγνοιασιάς” πρέπει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι, να μη φαίνεται το καραφλό σου κεφάλι αλλά να φορέσεις περούκα, να μη φαίνεται το ταλαιπωρημένο σου πρόσωπο από τα χημικά και τις ακτίνες αλλά να μακιγιαριστεί και να σουλουπωθεί καταλλήλως στα πρότυπα του lifestyle και όλα αυτά για ΜΙΑ έστω στιγμή ξεγνοιασιάς. Μιλάμε για πολύ μιζέρια. Τουλάχιστον να ήταν 5-6 στιγμές να πω εντάξει. 

Πως είναι δυνατόν ακόμα και καρκινοπαθείς να οικειοποιούνται τις εικόνες που τους προβάλουν πάνω τους οι εικόνες της κυριαρχίας; Αυτές που προσπαθούν να ορίσουν ποιος θεωρείται υγιής και ποιος ασθενής, που διαμορφώνουν τα κοινωνικά ταμπού γύρω από το μη-κανονικό και τελικά την ίδια την ασθένεια του καρκίνου.

Εδώ έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα μιας ΜΚΟ που ασχολείται επίσημα με τους καρκινοπαθείς και το well-being των καρκινοπαθών. Δηλαδή, προσπαθεί να καλυτερεύσει την ποιότητα ζωής των καρκινοπαθών, προσπάθεια που οι ίδιοι οι καρκινοπαθείς αναγνωρίζουν ως εξαιρετικής σημασίας. Κι έρχονται λοιπόν αυτοί – ακόμα και με καλές προθέσεις – και λένε πλαγίως πως ο καρκινοπαθής για να είναι ξέγνοιαστος κι ευτυχισμένος πρέπει να μην μοιάζει καρκινοπαθής, να μοιάζει Κανονικός. Εξορίζει με αυτή τη κίνηση την ασθένεια στη μη-κανονικότητα αλλά δε μας το λέει κατάμουτρα, το κάνει εμμέσως και πονηρά. Θα ήθελαν οι επικεφαλείς να δούνε χαρούμενα πρόσωπα μέσω της δικής τους αηδιαστικής αισθητικής και της πρόστυχης αναπαραγωγής του lifestyle το οποίο είναι το ίδιο που σπρώχνει τον ασθενή να μη μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο χωρίς περούκα, να μη μπορεί να πει στη δουλειά του ότι πάσχει από κάποιας μορφής καρκίνου, να μη μπορεί να φλερτάρει γιατί αμέσως αμέσως θα εξοριστεί στη Μακρόνησο του μη-κανονικού. 

Επιβεβαιώνει αυτό το project στον ίδιο τον ασθενή ότι αν θέλει να είναι ξέγνοιαστος και χαρούμενος τότε θα πρέπει να είναι κανονικός και υγιής ξανά, γιατί εντός της κατάστασης του θα πρέπει να αποδεχτεί τη μοίρα του στη μιζέρια και την κακουχία, τη δυστυχία και τους τόνους των προβλημάτων, την ασχήμια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

“Η αλλοτρίωση του θεατή από το αντικείμενο που παρατηρεί (που δεν είναι παρά αποτέλεσμα της δικής του ασυνείδητης δραστηριότητας) εκφράζεται ως εξής: όσο περισσότερο παρατηρεί, τόσο λιγότερο ζει, όσο περισσότερο δέχεται να αναγνωρίζει τον εαυτό του στις κυρίαρχες εικόνες της ανάγκης, τόσο λιγότερο κατανοεί τη δική του ύπαρξη και τη δική του επιθυμία. Η εξωτερικότητα του θεάματος, σε σχέση με τον δρώντα άνθρωπο, φαίνεται απ’το γεγονός ότι οι ίδιες του οι κινήσεις δεν του ανήκουν πια, αλλά ανήκουν σ’ έναν άλλον που του τις παρουσιάζει.” (Guy Debord, Η κοινωνία του θεάματος, σελ.34).

Ε, λοιπόν πρέπει να το βάλουνε καλά στο μυαλό τους οι κάθε είδους διαμεσολαβητές, πάτρωνες και φιλάνθρωποι των καρκινοπαθών, των ασθενών, τον οροθετικών όλων των μη-κανονικών. Ότι μπορούμε να ευτυχούμε, να ζούμε ξέγνοιαστα κι ερωτικά, να μας αρέσουμε, να γουστάρουμε την εμφάνισή μας έτσι όπως είμαστε, χωρίς μαλλιά, με κηλίδες στο δέρμα, με πόνους και ένα σωρό προβλήματα, μπορούμε να είμαστε όμορφες γιατί η ομορφιά δεν είναι εικόνα στα περιοδικά αλλά τρόπος ζωής.

Τι σχέση έχουν οι Νεάντερνταλ, ο Ρεμπό και ο Warren Buffett?

Σερφάριζα (άκου έκφραση! “σερφάριζα”) κι εγώ, που λες,  στο διαδίκτυο και χάζευα διάφορες ειδήσεις..ξέρεις; άχρηστες πληροφορίες της ημέρας και βλέπω αυτό.

Οι Νεάτερνταλ και οι κανιβαλιστικές του συνήθειες. Και 1 λεπτό μετά στο πλάι της ιστοσελίδας βλέπω αυτή την είδηση για τον Ρεμπό, (σε κορόιδεψα δεν εννοούσα τον Αρθούρο Ρεμπό). Είδες αυτή η ρημάδα η εποχή της πληροφορίας πως τα ανακατεύει όλα..έχει ξεπεράσει τις φαντασιώσεις κάθε σουρεαλιστή.

Με αυτά αφορμή άρχισε να γεμίζει το κεφάλι μου με τα διάφορα φροϋδικά που λέει πως η απαγόρευση του κανιβαλισμού είναι από τις 3 βασικές απαγορεύσεις του πολιτισμού. “Αν ισχύει ότι τα 2χρονα αγοράκια θέλουν να σκοτώσουν τον πατέρα τους, να γαμηθούν με τη μάνα τους και να φάνε την ερωμένη τους τότε μάλλον μ’ αρέσει ο πολιτισμός”, σκέφτηκα. 

Ο κανιβαλισμός εμφανίζεται σε πολλές πρωτόγονες κοινωνίες όπως λένε οι ειδικοί αλλά ακόμα και σε κάποιες που ζούνε σήμερα αλλά με έναν πρωτόγονο τρόπο ζωής. Αυτή η θεώρηση που προσπαθεί να ταυτίσει έναν τρόπο ζωής μέσα στη φύση και χωρίς πολλά τεχνικά μέσα και σύγχρονες μορφές γραφειοκρατικής οργάνωσης με τον κανιβαλισμό, τη βαρβαρότητα και όλα τα κακά πράγματα είναι προφανώς απολύτως λάθος μιας και τα παραδείγματα πρωτόγονων μορφών οργάνωσης που ζούνε καλύτερα και από τους δυτικούς πολιτισμένους δεν είναι και λίγα. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Ο κανιβαλισμός εμφανίζεται και στο πολιτισμό των Αζτέκων ο οποίος δεν χαρακτηρίζεται από πρωτογονισμό αλλά από αυστηρή οργάνωση – είναι μια ισχυρή αυτοκρατορία – και ανάπτυξη σε διάφορα πεδία όπως μαθηματικά και τέτοια που αρέσουν στο δυτικό άνθρωπο. Εμφανίζεται και στα εκατοντάδες περιστατικά που ακούμε αρκετά συχνά. Αμερική, Ρωσία, Γαλλία, Καναδάς, Γερμανία κτλ κτλ.

Θυμήθηκα, λοιπόν, την περίπτωση ενός Ιάπωνα που είχε φάει μια Ολλανδέζα που του άρεσε (σεξουαλικά) κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη συγκριτική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης των Παρισίων παρακαλώ. Η συνέντευξή του για όποιον αντέχει εδώ. 

 (δε θα ασχοληθώ καθόλου με το πώς τον αντιμετώπισαν στην ιαπωνική κοινωνία μιας και το ζήτημα αυτής της κοινωνίας είναι από μόνο του τεράστιο)

Το συμπέρασμα από τη περίπτωσή του θα μπορούσε να είναι “Μαλακιστείτε ελεύθερα”!

Έχουμε, λοιπόν, τον κανιβαλισμό που εμφανίζεται ως σεξουαλική ηδονή, ως κάποιου είδους ένωση με τον άλλον. Κάπου διάβαζα για μια φυλή (δε θυμάμαι τώρα) ότι έπρεπε να σκοτώσουν και να φάνε το μυαλό κάποιου εχθρού από άλλη φυλή για να ενωθούν μαζί του και να πάρουν το πνεύμα του. Μοιάζει, λοιπόν, ο κανιβαλισμός να είναι ενός είδους παρόρμησης για μια ένωση. Σαν το αποκορύφωμα της σεξουαλικής πρακτικής. (σκέψου γιατί να θέλεις να δαγκώσεις τον σεξουαλικό σου σύντροφο όταν είσαι καυλωμένη;) Οι διάφορες θεολογικές εκφάνσεις του ως υποχρέωση απέναντι στους θεούς θα μπορούσε να ενισχύσει κάτι τέτοιο.

Αν ο κανιβαλισμός είναι μια τέτοιου είδους αρχική φροϋδική ενόρμηση του ανθρώπου που ο πολιτισμός του απαγορεύει (με τη δημιουργία του Υπερεγώ και τα λοιπά) τότε τι σκατά γίνεται εδώ;

Σκέφτομαι το Χριστό και τη μεταλαβιά όπου λέει “να φάτε από το σώμα και το αίμα μου”, η οποία είναι μια πράξη ένωσης με το Χριστό (δε τα λέω εγώ αυτά, στα κατηχητικά τα έμαθα). Νάτη αυτή η ένωση μπροστά μου! Είναι μια ένωση που εκφράζεται με κανιβαλισμό. Άλλα η θρησκεία, όπως θα υποστήριζε και ο Φρόυντ ήταν και είναι από τους βασικούς μηχανισμούς που έθεσαν απαγορεύσεις σε αυτές τις αρχικές ενορμήσεις. Ακριβώς! Η μεταλαβιά ή Θεία Κοινωνία, υπό αυτή την οπτική, μπορεί να αναλυθεί ως εξής. Έρχομαι εγώ ο Χριστός, σε καλώ σε μια ένωση που είναι όπως εσύ ο άνθρωπος των ενορμήσεων την βιώνεις, ως μια κανιβαλιστική πράξη δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα σου ανάγω αυτή την ένωση σε κάτι ιερό που μόνο με Εμένα οφείλεις να πραγματοποιείς. Προσπαθεί λοιπόν ο χριστιανισμός σε αυτό το σημείο να αποσπάσει τον κανιβαλισμό από την ανθρώπινη κοινωνία, ιεροποιώντας τον και τοποθετώντας τον στο θεϊκό επίπεδο. Δεν μπορεί πλέον να είναι ανθρώπινη πρακτική αλλά μόνο ως ένωση του ανθρώπου και του Θεού, μόνο ως κάτι που ο Θεάνθρωπος Χριστός μπορεί να πραγματοποιήσει.

 

Αντικαθίσταται εδώ ο παλιός κανιβαλισμός άλλων θρησκειών που απαιτούσαν από τους ανθρώπους να τρώνε άλλους ανθρώπους για χάριν των θεών, ως μια μορφή θυσίας και έρχεται ο καλός χριστιανικός θεός να πει “ρε παιδιά, εντάξει μη τρώγεστε και μεταξύ σας” και να μετατοπίσει τον κανιβαλισμό από πράξη μεταξύ ανθρώπων σε πράξη ανάμεσα στο θεό και το άνθρωπο, σε πράξη Ιερή και γι’ αυτό το λόγο απαγορευμένη στα ανθρώπινα πράγματα. 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Buffett;

Ο Παντελίδης είναι χρυσαυγίτης!

(Ήθελα από παλιά να το γράψω αυτό αλλά τώρα νόμιζα ότι δεν είχε νόημα γιατί θα είχε εξαφανιστεί ο μαλάκας..αλλά έλα που οι ανταποκριτές μου στη καγκούρικη ελλάδα με ενημέρωσαν ότι πήγε κι έβγαλε καινούριο cd. Τα ήθελε ο κώλος του!)

Τι είναι αυτός ο Παντελίδης, λοιπόν; Καταρχάς, δούλευε στο Πολεμικό Ναυτικό. Έχει και παράσημα δηλαδή. «Στις Πανελλαδικές απέτυχε και ακολούθησε την ασφαλή και σίγουρη λύση του Πολεμικού Ναυτικού», ένας ακόμη τύπος που φοβάται το ρίσκο.  Παραιτήθηκε, λέει, για να γίνει τραγουδιστής και μετά από τις χυλόπιτες που έφαγε, ανέβασε βιντεάκια στο youtube (μπας και τα δει η πρώην και ψαρώσει) και νάτος!

Ο Παντελίδης αναδείχθηκε μέσω youtube –και αυτό δε σημαίνει ακριβώς με από τα κάτω διαδικασίες μιας και το youtube λειτουργεί με αλγόριθμους και διάφορα που ενισχύουν αυτό που ήδη κυριαρχεί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Σε μια εποχή, που η καγκουριά και γενικά αυτός ο άθλιος τύπος κοινωνικής συμπεριφοράς κυκλοφορεί ελεύθερος στη πατρίδα μας, δηλαδή ο σεξιστής, ρατσιστής, ακαλαίσθητος και αγενής καραγκιόζης και η χαζογκόμενα που την απασχολεί μόνο το Zara, οι φωτογραφίες που ανέβασε η τάδε στο facebook και η οποία παρακολουθεί φανατικά κάθε ηλιθιότητα που εμφανίζεται, σε μια εποχή, λοιπόν, που αυτός ο τύπος ανθρώπου την έβρισκε με Οικονομόπουλο, ένα αγοράκι με ξανθό μαλλάκι βαμμένο, γκει θα τον έλεγες (άμα ήσουνα μαλάκας ομοφοβικός, μη με παρεξηγήσεις γκέι αναγνώστη μου). Πώς γίνεται από το ένα πρότυπο να περάσαμε στο άλλο;


Ας το πιάσω από πιο παλιά.