Η θεωρία των δύο άκρων reloaded!

Τόσο πολύ μας έχουν ταλαιπωρήσει με τη θεωρία των δύο άκρων οι κυβερνώντες και τα μουμουε. Τι λέει αυτή η θεωρία, λοιπόν; Ότι υπάρχει στο κέντρο το κράτος. Το κράτος της νομιμότητας, του δικαίου, των ίσων αποστάσεων και της αξιοκρατίας (το οποίο να θυμίσω ότι κυβερνάται από Σαμαρά, Δένδια, Γεωργιάδη, Βορίδη – καθόλου ακροδεξιοί!) και εκεί έξω τέλος πάντων υπάρχουν κάποια εξτρεμιστικά στοιχεία – ακραία – τα οποία διασαλεύουν την κοινωνική τάξη και ησυχία. Από τη μια μεριά, λοιπόν οι αναρχικοί και οι συριζαίοι και από την άλλη οι χρυσαυγίτες νεοναζί. Καλά όλα τα άλλα αλλά κάποιος θέλω να μου εξηγήσει πως ο σύριζα προκύπτει ως ακραίο στοιχείο; Οι φλώροι; Οι αρενίτες; Όποιος λίγο ξέρει τι εστί νεολαία σύριζα γελάει. (Πάλι καλά που τους επιτίθεται και η αστυνομία τώρα τελευταία να ανέβει λίγο το “αγωνιστικό” της προφίλ). Τέλος πάντων. Δε θέλω να σχολιάσω όμως το ανυπόστατο αυτής της ανάλυσης που ανέφερα πιο πάνω απλά – όπως λέω και στον τίτλο – να παρουσιάσω μια καινούρια θεωρία των δύο άκρων, τη δικιά μου .. που φυσικά είναι και καλύτερη από τη δικιά τους. 

Έχουμε και λέμε, λοιπόν.
Άκρο ν.1:  Σε αυτή τη μεριά του κοινωνικού βρίσκονται όλοι εκείνοι που αράζουν στις καφετέριες με τις ώρες, δεν έχουν ιδέα τι εστί επιχειρηματολογία, που ξόδεψαν τα νεανικά τους χρόνια στα σκυλάδικα και στα κλαμπ, ξοδεύουν άπειρες ώρες με το τι έκανε η τάδε και ο τάδε, ποιος γαμήθηκε με ποιον, τι φόρεσε αυτή στο πάρτυ, ανεβάζουν φωτογραφίες στο fb από κάθε μέρος που πάνε και μας δείχνουν πόσο καλά περνάνε, βαριούνται τη ζωή τους, δεν έχουν ενδιαφέροντα, δεν έχουν άποψη για τίποτε, δεν προβληματίζονται, δεν τους αφορά τι γίνεται παραέξω, στις ελάχιστες περιπτώσεις που εκφέρουν άποψη είναι μια άποψη που δεν μπορούν να τη στηρίξουν για πάνω από 30 δευτερόλεπτα, είναι όλοι αυτοί οι αδιάφοροι, οι ξενέρωτοι, που βαριέσαι να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, που δεν έχουν τίποτα να σου πουν, το “νεκρό βάρος της ιστορίας” όπως έγραφε και ο Γκράμσι.

Άκρο ν.2: Το άλλο άκρο είναι αυτοί οι άνθρωποι που ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού τους χρόνου σε αυτό που απ’ το σχολείο αποκαλούμε “τα κοινά”. Αυτοί που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ενδιαφέρονται για το τι γίνεται έξω από το σπίτι τους, που θέλουν να μαθαίνουν τι γίνεται στο κόσμο, που προσπαθούν να συνδέσουν το προσωπικό τους με το ευρύτερο κοινωνικό, αυτοί που θέλουν να παρέμβουν στη κοινωνία και να την αλλάξουν με όποιο τρόπο θεωρεί ο καθένας. Απ’ τη καλή κι απ’ την ανάποδη. Όλοι αυτοί που θα λέγαμε έτσι απλοϊκά κάνουν “πολιτική”.

Στο πρώτο άκρο, συνωστίζονται οι τηλεθεατές των πάλαι ποτέ reality shows (άραγε υπάρχουν ακόμα τέτοια;), οι θαμώνες της Πάολα, του Θάνου Πετρέλη (κοίτα ονόματα που θυμάμαι, ποιος ξέρει τι τραύματα μου έχουν μείνει;), οι κάγκουρες πάσης φύσεως και άλλοι πολλοί που βαριέμαι να καταμετρήσω. 

Στο άλλο άκρο, παραδόξως θα σκεφτείς, συνωστίζονται οι αναρχικοί, οι χρυσαυγίτες, οι επαγγελματίες πολιτικοί, κομματικά μέλη, δραστήριοι χριστιανοί και διάφοροι άλλοι. Ναι, όσο και αν σε ξενίζει!

Αυτή η απλούστευση βέβαια μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις. Το κριτήριο για να μη παρεξηγηθούμε είναι το εξής: Πόσο χρόνο αφιερώνει κάποιος (όπου κάποιος = πρόσωπο/κοινωνική ομάδα) σε αυτό που είπαμε; Στα “κοινά”; Με όποιον τρόπο ο καθένας το καταλαβαίνει αυτό. Όσο λιγότερο ή καθόλου χρόνο τότε βρίσκεται κοντά ή ακριβώς στο πρώτο άκρο. Όσο περισσότερο, τότε είναι κοντά στο δεύτερο. 

Έτσι έχουμε από τη μια το Σαμαρά, τους αναρχικούς, τους χρυσαυγίτες, τους δημαρίτες (λέμε τώρα και καμιά μαλακία!) κτλ κτλ να παίζουν μπάλα μεταξύ τους, να συγκρούονται, να συγκροτούν συμμαχίες, ο καθένας να τραβάει το πράγμα προς τη μεριά που νομίζει αυτός, να δέρνονται και κάθε φορά τα πράγματα να ηρεμούν σε κάποια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε όλους αυτούς τους συσχετισμούς δυνάμεων. Η αστυνομία σε όλο αυτό φυσικά δεν είναι κάτι ουδέτερο που παρεμβαίνει ενίοτε αλλά είναι μέρος μιας ομάδας, αυτής των κεφαλαιοκρατών, που έχουν προσλάβει τους αστυνομικούς και τους πολιτικούς για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά και στις θερμές περιόδους προσλαμβάνουν και εποχιακούς (χρυσαυγίτες) για να σβήσουν τη κοινωνική πυρκαγιά. 

Από την άλλη, οι αδιάφοροι αράζουν και παρακολουθούν τους άλλους να πλακώνονται, σχολιάζουν, το παίζουν έξυπνοι και μόλις δούνε κάποιον να υπερισχύει τσουπ! σπεύδουν να γλείψουν και να στηρίξουν όχι απλά για την περίπτωση που μπορούν να επωφεληθούν άμεσα αλλά απλά και μόνο για να βρίσκονται από τη πλευρά των νικητών, για να νιώθουν κάπου μια ασφάλεια. Οι αδιάφοροι είναι μικρά παιδιά που δεν θέλουν να ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αυτά είναι για τους μεγάλους. Δε θέλουν ευθύνες. Θα τα κάνουν οι μεγάλοι αυτά.

Πως συσχετίζονται τα δυο άκρα, λοιπόν;

Στο δεύτερο άκρο, αυτό που είπαμε πως ασχολείται με τα κοινά ή ασκεί “πολιτική” θα μπορούσε να πει κάποιος υπάρχει ένας γεωγραφικός πολιτικός χάρτης για να συνεννοούμαστε. Ας πούμε αυτός που ορίζεται από τα δεξιά από το ναζισμό, φασισμό, από τα αριστερά από τον ελευθεριακό κομμουνισμό και την αταξική κοινωνία.

Όσο πιο δεξιά πας –προς το φασισμό – τόσο το δεύτερο άκρο ζητάει λιγότερα από το πρώτο. Του λέει απλά: “Θα τα αναλάβουμε εμείς όλα, θέλουμε να κάνεις 2-3 πραγματάκια, να είσαι εργατικός, να βγαίνει κέρδος, να είσαι υπάκουος και μη σ’ απασχολεί τίποτα”. Όσο πας προς τα αριστερά και την ελευθεριακότητα, την αυτονομία και τα λοιπά τόσα περισσότερα το μέρος αυτό του δεύτερου άκρου ζητάει από το πρώτο. Για την ακρίβεια, τα ζητά όλα. Ο αναρχικός, για παράδειγμα, έρχεται και λέει στους αδιάφορους ότι παιδιά πρέπει να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη των ζώων μας. Και αυτή είναι η δυσκολία. Είναι πολύ πιο εύκολο οι φασίστες να πείσουν τους αδιάφορους παρά οι αναρχικοί. Γιατί το πρώτο είναι εύκολο, το δεύτερο απαιτεί να αναλάβεις ευθύνη. Και η ευθύνη σημαίνει πράξη, γνώση, κίνηση, ξεβόλεμα. 

Αυτή η θεωρία των δύο άκρων εξηγεί πολύ καλά και γιατί τα προτάγματα των πιο ριζοσπαστικών κινημάτων πάντα κατηγορούνται ως ουτοπίες, γιατί η άνοδος του φασισμού συμβαίνει στους καιρούς της ανασφάλειας. Όταν οι ανεύθυνοι-αδιάφοροι μένουν χωρίς μπαμπά και μαμά να αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικιάς τους ύπαρξης, να φέρνουν φαί στο σπίτι κτλ. τότε πέφτουν στην αγκαλιά αυτών που θα τους τα παρέχουν με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο από τη μεριά τους. Αυτοί οι αδιάφοροι δε συγκινούνται ούτε από ελευθερίες, ούτε από νεκρούς στα σύνορα ούτε από τίποτα. Απλά θέλουν να το σπιτάκι τους, την ασφάλειά τους, να βολεύονται και “δε βαριέσαι αδερφέ!” Δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι πάει να πει ελεύθερη ζωή, να χτυπάει η καρδιά σου από έρωτα, να θες να πάρεις το κορίτσι σου και να ταξιδέψετε στα πέρατα του κόσμου. Είναι φλώροι, δειλοί και παρτάκηδες. 

Αυτά είναι, λοιπόν, τα δύο άκρα στην κοινωνία. Οι αδιάφοροι-ανεύθυνοι που αράζουν στην εξέδρα και κοιτάζουν το ματς από τις κερκίδες και περιμένουν από το άλλο άκρο να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, να φέρει το φαϊ στο σπίτι.

Τι δεν καταλαβαίνεις; (2)

Συνέχεια από το προηγούμενο.

Το κριτήριο δεν είναι θεωρητικό αλλά ιστορικό. Έχει να κάνει με το αν έχεις καταφέρει να πιέσεις ή εκβιάσεις το αφεντικό σου να σου δίνει τόσα και όχι άλλα. Πουχου. Έστω ότι είσαι σε ελληνικό χωριό του κάμπου στη δεκαετία του ’80. Η βιοτεχνία της περιοχής μόλις άνοιξε και ζητά εργατικά χέρια. Μαζεύονται όλοι των γύρω χωριών και πάνε να δουλέψουν. Το αφεντικό λέει τόσα. Οι χωριάτες θέλουν περισσότερα. Τι γίνεται τώρα; Είτε το αφεντικό θα δώσει περισσότερα, είτε θα περιμένει τους μετανάστες που δουλεύουν και με λιγότερα, είτε θα φέρει άλλους από περιοχές που η φτώχεια είναι μεγάλη και θα φτιάξει εκεί το λεγόμενο company town. Ανάλογα με την δύναμη των εργατών και των αφεντικών (αν για παράδειγμα τα αφεντικά φέρνουν ΜΑΤατζήδες ή χρυσαβγίτες να δέρνουν τους εργάτες) διαμορφώνεται ο μισθός. 

Αυτό που αλλιώς λέμε ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ!

Τα αφεντικά πάντα προσπαθούν να μειώσουν τους μισθούς και μόλις βρουν ευκαιρία το κάνουν. Άμα με πιάνεις τότε καταλαβαίνεις όλο το σκηνικό που παίζει στην ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια. Δε ρίχνουν οι μετανάστες τα μεροκάματα αλλά τα αφεντικά. 

Η ανεργία (να σημειώσω ότι στα κλασικά οικονομικά υπάρχει ο όρος “φυσικό ποσοστό ανεργίας”, χωρίς πλάκα!) είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια των αφεντικών. Άμα έχεις 25% ανεργία πας για δουλειά, σου λέει 400ευρά, του λες όχι, σου λέει “στ’ αρχίδια μου, θα ‘ρθει άλλος”. Το καλύτερο όπλο των εργατών από την άλλη είναι ο εκβιασμός. Ότι κανείς δε θα πάει για δουλειά στο μαλάκα αν δεν αυξήσει τους μισθούς. Αυτό λέγεται και οργάνωση, συνδικάτο κτλ. Αυτό όμως σήμερα απαιτεί όχι μόνο δέσμευση από τους εργάτες αλλά και από την ευρύτερη κοινωνία. Σε μια εποχή που η κυκλοφορία των εργατών γίνεται πολύ εύκολα και στα μουλωχτά, χωρίς ασφάλιση οι εργάτες χάνουν τη μπάλα και τα αφεντικά κερδίζουν.

Κωλοκαπιταλισμός δηλαδή.

Δύσκολη λέξη και χιλιοειπωμένη. Τι είναι αυτό το “καπιταλισμός”; 

Τι δεν καταλαβαίνεις; (1)

(Αυτό είναι στη πραγματικότητα γράμμα που απευθύνεται προς κάποιο πρόσωπο που δε λέει να καταλάβει ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουμε... ε, και μπορεί να σου φανεί κι σένα χρήσιμο!)

Υπάρχει μια κατάσταση που την συναντάμε σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες και μπορείς ακόμα κι εσύ να την αντιληφθείς πολύ καλά. 

Πλούσιοι και φτωχοί!

Αυτή 

και

Αυτοί 

Είμαι σίγουρη πως έχεις δει κάποιον άστεγο κι εσύ και καταλαβαίνεις κι εσύ ότι εδώ κάτι δε πάει καθόλου καλά. Υπάρχει μια αδικία εδώ πέρα. Είναι έτσι; Ωραία! Τις περισσότερες φορές όμως αφού περνάς από μπροστά του, το σκέφτεσαι λίγο, μπορεί και να το συζητάς καμιά φορά με κάποιον αλλά ποτέ δεν έχεις μπει στη διαδικασία να το σκεφτείς σοβαρά.

Πάμε λοιπόν να το πιάσουμε από δω..
Γιατί η κόρη του Jumbo μπορεί όποτε της καυλώσει να πάρει το αεροπλάνο και να πάει στην Αμερική, να αγοράσει αμαξάρα και να κάνει το γούστο της και ο 63χρονος να έχει μείνει χωρίς σπίτι και να μένει σε μια σπηλιά στου Φιλοπάππου – ναι, εκεί που πας ρομαντικές βόλτες με το αμόρε – ε; Γιατί;

Επειδή η μια έχει λεφτά, ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ και ο άλλος ΔΕΝ έχει. Τι είναι το χρήμα όμως; 

Μην είναι τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα; Όοχι.
Μην είναι ένα απλό μέσο ανταλλαγής; Ούουτε! 

Ας πούμε:
παντελόνι H&M = 40€
12άδα προφυλακτικά απ’ το Σκλαβενίτη = 6€
ή ακόμα όταν ανταλλάσεις κάτι
σφαγμένο αρνί = 8 κιλά μέλι
το παλιό μου παλτό = καφετιέρα 

το ένα μέρος της ισότητας, ας πούμε η καφετιέρα λειτουργεί στη περίπτωση αυτή ως χρήμα, ως αυτό μέσω του οποίου εκφράζεται η αξία του παλιού σου παλτού/παλτό - δε ξέρω πως διάολο κλίνεται.

Το χρήμα είναι εκείνο που μέσω του οποίου εκφράζεται η αξία του παντελονιού που αγοράζεις από τα H&M. Και αυτή η αξία εκφράζεται ΜΟΝΟ μέσω του χρήματος. Δηλαδή το χρήμα δεν έχει σημασία αν είναι ευρώ ή κολοκύθια, σημασία έχει ότι λειτουργεί ως μετρητής της αξίας.

Αυτό είναι το χρήμα, λοιπόν. Μέχρι εδώ καλά; Ξεκουράσου λίγο ..

Συνεχίζουμε..

Η προσποίηση του αιώνα - Μπάσκετ και εξουσία.

Δες αυτό που κυκλοφόρησε στο ίντερνετ τελευταία.

Δε θα εξετάσουμε εδώ τώρα αν και ο ίδιος δεν το κατάλαβε και μπερδεύτηκε ή αν ήταν ηθελημένη προσποίηση. Ότι και να έγινε το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. (Το πιο πιθανό είναι να μπερδεύτηκε όπως φαίνεται)

Τι έπαιξε εδώ δηλαδή;
Ο τύπος με το άσπρο έκανε μια κίνηση αντίθετη από αυτή που θα άρμοζε στη θέση του εκείνη τη στιγμή. Ήταν παίχτης της αντίπαλης ομάδας και κανονικά θα έπρεπε να κατευθυνθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται  προς το καλάθι και γρήγορα να πετύχει το δίποντο. Κυνηγημένος! Αυτοί ήταν περισσότεροι και αυτός ήταν μόνος του.  Ακριβώς αυτό πήγε να γίνει. 

Μέχρι που κάνει μια εντελώς απρόσμενη και αντίστροφη κίνηση και παριστάνει ότι δεν είναι κυνηγημένος. Αυτό μετέτρεψε όλο το χώρο γύρω του σε χώρο που του ανήκει και οι παίχτες της ομάδας με τα μπλε του φέρθηκαν έτσι ακριβώς. Έγινε κυρίαρχος του χώρου, επειδή απλά προσποιήθηκε ότι ήταν ο κυρίαρχος του χώρου. Σαν να μην ήταν η δικιά τους μεριά του γηπέδου αλλά δικιά του. Και οπισθοχώρησαν. Θεώρησαν ότι πατάνε σε ξένο έδαφος. Από κυνηγημένος ο Miller βρέθηκε απολύτως κυρίαρχος μέσα στη φωλιά των αντιπάλων. Και αυτό επειδή προσποιήθηκε ότι δεν τον κυνηγάει κανένας, προσποιήθηκε ότι βρίσκεται στη δικιά του μεριά του γηπέδου. Ακόμα και ασυναίσθητα να το έκανε ήταν η καλύτερη αντίδραση για την επιβίωσή του. 

Τι μπορεί να μας πει αυτή η ιστορία; Ε; 

 

Φαντάσου στη θέση του miller τον Άδωνη.

Έχουμε εδώ την οπτική αποτύπωση μιας στρατηγικής πολύ διαδεδομένης στις άρχουσες τάξεις. Όπως και ο μπασκετμπολίστας έτσι και οι ελίτ βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, είναι πάντα ποσοτικά λιγότεροι και πάντα ως πλούσιοι δυνάμει κυνηγημένοι από τους φτωχούς (στις καλές εποχές αυτό). Διαχρονικά βρίσκουν ένα σωρό τρόπους να κρατούν το θρόνο τους  και να μας ταράζουν στα δίποντα και στα τρίποντα. Μια από αυτές τις στρατηγικές είναι η προσποίηση. 

O Άδωνις ξέρει ότι είναι σε θέση κυνηγημένου, ξέρει ότι δολοφονεί ασθενείς στα νοσοκομεία. Αυτή τη στιγμή έχει γίνει πρωταγωνιστής στη κυβέρνηση των καθαρμάτων επειδή είναι ένα εξαιρετικά φιλόδοξο άτομο. Στην ποιητική συρραφή που δημοσίευσε πρόσφατα ένα από τα ποιήματά του λέει τα εξής:

Μελέτησα την Ιστορίαν
Σπούδασα την Ιστορίαν
Δίδαξα την Ιστορίαν
Διδάχτηκα από την Ιστορίαν

Αγάπησα την Ιστορίαν
Μόνη μου φιλοδοξία παιδιόθεν
να “γράψω” Ιστορίαν.

Και να με γράψει και η Ιστορία…
εις τας δέλτους της.

Πάρε φάτσα που θέλει να τον γράψει και η Ιστορία!!

Μιλάμε για άρρωστο άτομο. Ένας κανονικός εξουσιαστής με φιλοδοξίες. Αυτό τον κάνει να αισθάνεται ότι βρίσκεται στη θέση που του αρμόζει. Κι έτσι βρίσκει το θάρρος και το θράσος να προσποιείται ότι βρίσκεται στη περιοχή του. Και αυτό πιάνει πολλές φορές. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει γίνει ο νούμερο 1 στην υπεράσπιση των μέτρων. Αυτό δεν έγινε επειδή ήταν πάντα νούμερο αλλά και επειδή βρίσκεται ψυχολογικά σε μια τέτοια κατάσταση. Προσποιείται πολύ καλά ότι δεν είναι κυνηγημένος με αποτέλεσμα και οι αντίπαλοί του να του φέρονται αναλόγως. Την έλεγε μόνος του σε όλον το σύριζα. 

Η στρατηγική της προσποίησης είναι διαχρονική και πάντα ευνοείται και από τις ιεραρχικές δομές (οπού αυτός που προσποιείται βρίσκεται από πάνω και κοιτά προς τα κάτω) αλλά και από τις θεαματικές αναπαραστάσεις του σήμερα. Η προσποίηση μέσα από την προβολή από τα μέσα, παραδοσιακά και διαδικτυακά, πέραν του ότι πολλαπλασιάζεται δημιουργεί και μια ποιοτικά διαφορετική κατάσταση που είναι κάπως έτσι:

Εντός των μέσων υπάρχει η εξής κατανομή. Κάποιοι έχουν πρόσβαση στη διαμόρφωση του περιεχομένου του λόγου αλλά οι περισσότεροι είναι δέκτες και θεατές. Αυτό ισχύει και για ΤιΒι και για ίντερνετ με ποιοτικές αλλά κυρίως ποσοτικές διαφορές – λόγω της συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής του διαδικτύου (δομή client server, βλέπε “δε θέλουμε wifi”). 

Η προσποίηση είναι κάτι που λαμβάνει χώρα σε αυτό το πλαίσιο. Άσχετα με το περιεχόμενο του λόγου από τη μεριά αυτού που προσποιείται και από τους αντιπάλους του, η προσποίηση στη προκειμένη συνθήκη παράγει κάποια επιπλέον πράγματα από αυτά που είδαμε στη περίπτωση του Miller στο γήπεδο του μπάσκετ. Το γήπεδο δεν είναι με τέτοια σαφήνεια προσδιορισμένο και οι ομάδες επίσης δεν είναι τόσο διακριτές. Το γήπεδο είναι περισσότερο δίκτυα και οι ομάδες είναι πάντα μπλεγμένοι με τους θεατές σε μια σχέση όχι αποκρυσταλλωμένη αλλά δυναμική που συνεχώς αλλάζει. Έτσι, ο πολλαπλασιασμός από τη μια απλά μεγεθύνει την κατάσταση που είδαμε στο βίντεο και από τις δύο πλευρές (κυνηγημένους και κυνηγούς), ορίζει το πεδίο της αντιπαράθεσης που και αυτό πολλαπλασιάζεται, πράγμα που κάνει τον αντίπαλο λόγο εκτός αυτού του πεδίου πολύ πιο δύσκολο να εμφανιστεί (δηλαδή αυτόν που θα πει “ρε παιδιά απλά προσποιείται, σας κοροϊδεύει, φάτε τον”), πόσο μάλλον να ορίσει εκ νέου την αντιπαράθεση. 

Από την άλλη μεριά, και αυτό είναι η κρίσιμη ποιοτική διαφορά, η προσποίηση συντελείται σε πολλαπλά επίπεδα ταυτόχρονα και μη-ταυτόχρονα. Άλλου ύφους η προσποίηση στο mega, άλλο στο προσωπικό blog, άλλο σε μια ομιλία σε συνδικαλιστές, άλλο στους οπαδούς του κόμματος κτλ. Ο Καρατζαφέρης είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της διαφοροποίησης αυτής (όχι μόνο της προσποίησης) όπου άλλα έλεγε στη βουλή, στα κανάλια, στο τηλε-άστυ τα μεσάνυχτα και στα συνέδρια του ΛΑΟΣ. Αυτό κάνει την προσποίηση να μην είναι μια αλλά πολλές. Είναι προσποιήσεις. Με διαφορετική απεύθυνση η καθεμία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Α και ο Β θεατής-πολίτης να έχουν πιαστεί κορόιδα αλλά για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. 

Και αυτό σημαίνει
α) πως οι αποκρίσεις τους απέναντι στις διαφορετικές προσποιήσεις είναι επίσης διαφορετικές, άρα συνεχώς αναπαράγεται μια διαίρεση που κάνει σχεδόν αδύνατη μια αναμέτρηση με μπασκετικούς όρους ανάμεσα σε δύο κυρίαρχες ομάδες (ας πούμε Πλούσιοι vs Φτωχοί). Έχεις από τη μια την ομάδα Άδωνη και από την άλλη πολλές διαφορετικές ομάδες.
β) σημαίνει πως ακόμα και σε περίπτωση που αντιλαμβάνονται την προσποίηση και ο Α και ο Β, ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετική προσποίηση με αποτέλεσμα η αντίδραση να είναι πάλι διαφορετική. Ξανά διαίρεση δηλαδή. 

Όλα αυτά πολύ θεωρητικά θα μου πεις. 

Ένα παράδειγμα στα γρήγορα γιατί πλησιάζω το μέγεθος εκείνο όπου το κείμενο δε θα διαβάζετε. 

Παντελίδης, Κασιδιάρης ένα μουνί μοιράζαν!!*

Τα 'λεγα εγώ!

Τα πολύ αξιόπιστα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο επαληθεύουν τις πολύ σοβαρές αναλύσεις που έχω κάνει. Σχόλια για τον διαφημιζόμενο ανδρισμό του νεοναζί καθάρματος δε θα κάνω γιατί δεν είμαι σε mood για γαμωσταυρίδια χρονιάρες μέρες.



Κι ένα ποιηματάκι με αφορμή τα τεκταινόμενα:

 Αχ, ψυχή ξανθιά σε βάψανε.

 Ο μέγας πλάστης από φαλλό κινούμενος
σου πρόσθεσε πλαστικά εξαρτήματα..
να παίζουν τα αγοράκια και να εθελοτυφλούν.

Κι εσύ εξάρτημα μιας χρήσης, 

ανταλλακτικό στη μηχανή του ανδρός..

* ο τίτλος είναι από δημοτικό φεμινίστριά μου, δες και την απαγγελία του.

Χριστού-γεννα σε στάβλο!

Με αφορμή τις άγιες τούτες μέρες να θυμίσω πως ο χριστούλης γεννήθηκε μέσα σε στάβλο και τον ζέσταιναν με τα χνώτα τους τα ζώα του στάβλου κατά τας Γραφάς πάντοτε. Τι θα έλεγε ένας γιατρός γι’ αυτό σήμερα; Πόσο ανθυγιεινό και επικίνδυνο για την υγεία του παιδιού ήταν αυτό; Ανευθυνότητα των γονιών, της Μαρίας και του Ιωσήφ μήπως;

Αν είσαι γυναίκα, αν αισθάνεσαι γυναίκα τέλος πάντων, το παρακάτω βίντεο πρέπει να το δεις οπωσδήποτε. Τώρα αν είσαι/αισθάνεσαι άντρας λίγο προσοχή μην έχουμε τίποτα λιποθυμίες και το χω κρίμα στο λαιμό μου. 

Σε αυτό το βίντεο, λοιπόν, μια τύπισσα γεννάει σχεδόν μόνη της μπροστά στην οικογένεια της, τα ανήλικα παιδιά της και κάτι φίλους σε ένα ποτάμι.  

Πρώτα όμως να ξεκαθαρίσω ότι: 

1) δεν θέλω να μιλήσω, ούτε να κάνω μια ανάλυση και κριτική σε αυτές τις φιλοσοφίες (ανατολίτικες, σούφι, το Ένα του Σύμπαντος, η Αρμονία και διάφορα άλλα τέτοια περίεργα) οι οποίες μπορεί να έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά αναπαράγονται με έναν τελείως αντικοινωνικό τρόπο και συνήθως από περίεργους αμερικάνους, παλιούς χίπηδες και δε ξέρω γω τι άλλο.

2) δε θα κάνω καμιά αναφορά στο τι σημαίνει να το βιντεοσκοπείς και να το ανεβάζεις στο internet, στο θεαματικό του πράγματος και στη χυδαιότητα του να μαζεύεις views και να διαφημίζεις διάφορα site.

Θα θίξω μοναχά το πιο απλό απ’ όλα που το βλέπουμε εύκολα. Μια γέννα έξω από την ιατρική!

Η γυναίκα αυτή έχει μια τρομερή αυτοπεποίθηση για να το κάνει αυτό και αυτή πηγάζει από μια σωματική αυτογνωσία. Αφουγκράζεται το σώμα της και μπορεί να το καταλαβαίνει. Είδες κι εσύ πως γέννησε. Το πώς φτάνει κανείς σε μια τέτοια κατάσταση γνώσης του σώματος του ώστε να αναλαμβάνει και την ευθύνη για το παιδί γιατί δεν είναι μια κατάσταση όπου λες δε πάω στο γιατρό επειδή με πονάει το πόδι (εκεί είσαι μόνος σου, ρισκάρεις τον εαυτό σου) - εδώ μιλάμε για δεύτερο άτομο στα εντός σου – το πώς φτάνεις λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση δεν μπορώ να στο πω αλλά το θέμα είναι πως δεν φτάνεις.

Τι συμβαίνει σήμερα και το σώμα μου είναι κάτι άλλο κι εγώ η ίδια δε μπορώ να το “διαγνώσω”; Πέρα από όλες τις άλλες μορφές αλλοτρίωσης που συναντάμε σήμερα σε σχέση με το σώμα – από το fb ως το κατηχητικό και από το Γκάζι ως τον φιλοσοφικό δυισμό – έχουμε μια διαδικασία που λέγεται “ιατρικοποίηση”. Επειδή όμως δε θέλω να είμαι άδικος απέναντι στη τέχνη της ιατρικής θα το έλεγα καλύτερα “επιστημονικοποίηση της ιατρικής”. Από τότε που η ιατρική άρχισε να ακολουθεί επιστημονικές πρακτικές έχουμε διάφορα προβλήματα. Πρώτα-πρώτα, αυτό που κάνει κάθε επιστήμη είναι να ορίζει με σαφήνεια το αντικείμενό της. Στην περίπτωση της ιατρικής το αντικείμενο είναι το ανθρώπινο σώμα.

Αφού με το καλό έχει ολοκληρωθεί η Πράξη και υποψιάζεσαι ότι μέσα στη κοιλιά σου κάτι υπάρχει πας στο γυναικολόγο. Ο θεός ξέρει αν θα πέσεις σε μαλάκα ή όχι. Έστω ότι είναι αξιόλογος κατά τας επιστημονικάς Γραφάς. Από κει και πέρα, για έναν σωστό επιστήμονα το σώμα σου είναι ένα επιστημονικό αντικείμενο. Αυτό σημαίνει πως η κατάσταση του σώματός σου μπορεί να οριστεί με ακρίβεια και αυτό σήμερα γίνεται μέσω τεχνικών διαμεσολαβήσεων. Κάνεις εξετάσεις αίματος, προγεννητικούς ελέγχους, υπερήχους και ότι άλλο χρειαστεί. Μέσα από όλες αυτές τις διαμεσολαβήσεις ο γιατρός έχει μια “πλήρη εικόνα” για το σώμα-αντικείμενο. Για τον γιατρό το μέσο για να γνωρίσει το σώμα σου είναι όλες αυτές οι τεχνολογίες και οι ιατρικές του γνώσεις (αποτέλεσμα εκπαίδευσης και εμπειρίας). Για σένα αργά και σταδιακά γίνεται ο γιατρός το μέσο για να καταλάβεις το σώμα σου (μια πρώτη και πολύ σημαντική παραγωγή αποξένωσης). Φυσικά, εσύ νιώθεις ένα σωρό καινούρια πράγματα αλλά τις περισσότερες φορές η γνώμη του γιατρού είναι πολύ πιο σημαντική και αξιόπιστη – αφού επιπλέον το λένε και τα ”μαγικά”, υπερσύγχρονα μηχανήματα που έχει στη διάθεσή του.

Βρισκόμαστε στο νοσοκομείο πια, όπου σου δίνουν ένα κρεβάτι και ετοιμάζεσαι για τη γέννα. Μέσα σε όλο αυτό το σύστημα σου φέρονται σαν να είσαι ασθενής, ως ιατρικό αντικείμενο (μιας και η ιατρική ασχολείται με τους ασθενείς, τους όποιους έχει ήδη ορίσει ως τέτοιους – αλλά ας μη μπλέξουμε κι άλλο). Τα επισκεπτήρια, οι θάλαμοι, τα φώτα, οι νοσοκόμες, οι ρόμπες, τα μηχανήματα .. όλα ενισχύουν αυτή τη πρακτική της αποξένωσης από το σώμα σου, αυτή τη παραγωγή του δυισμού όπου άλλο εσύ, άλλο το σώμα σου. Όπου έχεις παραδώσει το κορμί σου στους ειδικούς …και αυτοί ξέρουν. Μέχρις εδώ όλα αυτά είναι κοινά με όλους τους άλλους ασθενείς. 

Φτάνει η μεγάλη ώρα, σε πάνε στο χειρουργείο (ανατριχιαστική λέξη), σε γδύνουν, σου βάζουν αυτά τα πράσινα του χειρουργείου, σε ξαπλώνουν στο κρεβάτι, ντύνονται όλοι λες και βρίσκονται σε πυρηνικό αντιδραστήρα και κάθονται πάνω από το μουνί σου και περιμένουν. Κι εσύ σε μια φάση άβολη (μάλλον) όπου έχεις όλους αυτούς τους ειδικούς από πάνω σου – κάτι που το αισθάνεσαι και σε αυτή την απαίσια γυναικολογική εξέταση όπου πρέπει σα μοντέρνα γυναίκα κι εσύ, να δεχτείς ως αυτονόητο πως ένας άγνωστος μπορεί να σου βάζει δάχτυλο κι εσύ πρέπει να του ανοίγεις τα πόδια και να είσαι άνετη.. και προσοχή αν δεν είσαι άνετη, οι φίλες σου θα σε πουν συντηρητική και καθυστερημένη.

Ξεμυτίζει σιγά σιγά το μικρό, βγάζει το κεφάλι και τι να δει; Τίποτα! Με τόσα φώτα πάνω του δε βλέπει και τίποτα. Λίγο μετά, κάποια ξένα χέρια με απαίσια πλαστικά γάντια το πιάνουν χωρίς ίχνος αγάπης – ως ένα ακόμη επιστημονικό αντικείμενο, που θα το ορίσουν επακριβώς με όλου του κόσμου τις εξετάσεις. Και μετά γίνεται το άφταστο, που με τίποτα δεν έχω καταφέρει ούτε να το κατανοήσω, ούτε να το δικαιολογήσω. Σε άλλο δωμάτιο η μάνα, σε άλλο το παιδί! Μα είναι δυνατόν; Τρελαίνομαι..

Πόσο άσχημα μπορεί να αισθάνεται ένα μωράκι που ενώ μόλις έχει βγει από τη ζεστασιά του κόλπου το πετάνε σε μια γυάλα και οι γονείς αντί να συνειδητοποιούν το δράμα αυτό να χαζογελάνε κοιτώντας από το τζάμι και να αποδέχονται με πλήρη συνείδηση την ιατρική διαταγή που ορίζει πως κάποιες ώρες την ημέρα μόνο θα μπορεί να δει τη μαμά του, τις υπόλοιπες …αυτοί ξέρουν! Μέχρι να βγουν μαμά και παιδί από το νοσοκομείο, να ελευθερωθούν αφού πλέον δεν είναι ασθενείς = επιστημονικά αντικείμενα.

Κι αν όλη αυτή η διαδικασία μοιάζει σήμερα μια χαρά αυτό δε δείχνει τίποτα άλλο από το πόσο βαθιά πειθαρχημένοι είμαστε στην κυρίαρχη ιδεολογία περί επιστήμης και πόσο βαθιά έχουμε υποταχθεί σε καθετί που εμφανίζεται ως προοδευτικό – που κι εσύ πρέπει να το κάνεις, γιατί αλλιώς θα είσαι δακτυλοδεικτούμενη.

Η άλλη δεν ήξερε καν ότι είναι έγκυος και πήγε έτσι στο νοσοκομείο. (και μην αρχίσεις τα ρατσιστικώς cool σχολιάκια “μα πως είναι έτσι αυτή, είναι καθυστερημένη”). Δεν υπονοώ ότι αυτή δεν υφίσταται την αποξένωση, το αντίθετο..αυτή δεν το κατάλαβε καν. Σκέψου! Απλά το φέρνω ως παράδειγμα όπου δεν ακολούθησε την ορθόδοξη οδό και πήγαν όλα μια χαρά. Ότι δηλαδή δεν είναι τόσο απαραίτητη αυτή η διαδικασία.

Χάνεις την ικανότητα να αφουγκράζεσαι αρχικά το σώμα σου και εν συνεχεία χάνεις και την ικανότητα να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει. Το πιο σημαντικό στη γέννα είναι αυτός ο χυδαίος χωρισμός του βρέφους από τη ζεστή αγκαλιά του στήθος της μάνας του..και ναι, δεν με νοιάζει η άποψη των επιστημόνων, ούτε θα κάτσω να περιμένω μια νέα έρευνα που θα “αποδεικνύει” ότι ναι, το βρέφος επηρεάζεται από αυτή τη πρακτική με άσχημο τρόπο. Μπορώ να έχω και άποψη που να μη στηρίζεται ούτε σε επιστημονικές θεωρίες, ούτε και σε καμιά θεωρία..το αισθάνομαι διάολε! Εσύ όχι;

Και τώρα θα αρχίσεις να λες “ναι, αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο, να γεννάμε σε ποτάμια και να πεθαίνουν τα παιδιά όπως παλιά..η ιατρική είναι πολύ χρήσιμη”. Δεν έχεις άδικο, σου απαντώ και μάλιστα θα φέρω και ένα οπτικοποιημένο και ιδιαίτερα συγκινητικό επιχείρημα υπέρ σου..

Τι να πω τώρα; Χωρίς τις σύγχρονες ιατρικές πρακτικές αυτό το πλασματάκι δε θα είχε επιζήσει.. και ναι, αυτό θα ήταν κακό.

Το λάθος, όμως, εδώ είναι να κρίνουμε με όρους συγκεκριμένων περιστατικών και μάλιστα με έντονο συναισθηματικό φορτίο. Ο Illich θα σου έλεγε ότι η ιατρική σκοτώνει περισσότερους απ’ όσους θεραπεύει.

Κι ας μη θίξω και το γεγονός ότι το σύνολο της δυτικής ιατρικής σήμερα σχετίζεται με τη καταστολή, με την καταπολέμηση της συμπτωματολογίας και όχι με πραγματική ίαση, ούτε με τη φροντίδα της υγείας στο σύνολό της – αλλά ας το αφήσω τώρα αυτό.

Το θέμα είναι να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τις ιατρικές πρακτικές που μας βελτιώνουν τη ζωή και ταυτόχρονα να μην αποξενωνόμαστε από το κορμί μας, να μπορούμε να το αφουγκραζόμαστε και να γνωρίζουμε για τον εαυτό μας. Δεν είναι απαραίτητο ότι μια πρόοδος της ιατρικής θα φέρνει μαζί της αποξένωση. Το ότι αυτό συμβαίνει είναι άλλο θέμα..και μάλιστα είναι κι ένα θέμα που μας αναγκάζει να θέσουμε το ερώτημα αν η ιατρική σήμερα προοδεύει ή αν απλά επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες πλευρές της ζωής. Η ιατρική είναι σήμερα περισσότερο μηχανισμός ελέγχου και διαχείρισης πληθυσμών παρά φροντίδα της υγείας (βλ. ειδικά τους ιούς πτηνών, χοίρων και ότι άλλο βγάζουν κάθε φορά). Τείνει συνεχώς προς την παραγωγή μιας γνώσης για το σώμα που δεν κατακτά πλέον ο άνθρωπος ως σώμα αλλά διαμεσολαβείται από κάποιον τρίτο (δηλαδή μια ολόκληρη επιστημονική κοινότητα, ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων μεταξύ γιατρών, φαρμακοβιομηχανιών, στρατού και μμε.)

Σκέψου πάλι πόσο μαγική ήταν αυτή η γέννα στο ποτάμι..έλα παραδέξου ότι σου άφησε ένα απίστευτα όμορφο συναίσθημα μέσα σου στο τέλος, παρόλη την αγωνία και την ανησυχία. Αυτή η ομορφιά δεν είναι το happy end μιας ιστορίας. Είναι κάτι περισσότερο.. και το ξέρεις. Είναι η ομορφιά μιας απλότητας, μιας αμεσότητας που όσο "προοδεύουμε" την χάνουμε. Και ξέρεις ότι η ζωή είναι πιο ωραία με αυτή την ομορφιά..