If only for a second σκοτώναμε τις κυρίαρχες εικόνες.

Το τελευταίο καιρό κάνει θραύση στο ίντερνετ αυτό το βίντεο. 

Το πιο περίεργο απ’ όλα είναι πως κάνει θραύση και ανάμεσα σε κοινότητες καρκινοπαθών στα facebook και σ’ αυτά τα πράγματα του διαβόλου. 

Σύμφωνα με τους επικεφαλείς του project «αυτό που θέλαμε ήταν να δούμε χαρούμενα πρόσωπα, να δούμε αυτούς τους ανθρώπους να γελάνε και να διασκεδάζουν ξανά» και αυτό το πέτυχαν όχι απλά βάφοντάς τους αλλά μεταμορφώνοντάς τους και χαρίζοντας τους μια στιγμή χαράς, ξεγνοιασιάς με τον καινούριο καλομακιγιαρισμένο εαυτό. 

Τι λέει, δηλαδή, στους καρκινοπαθείς αυτό; Ότι για να αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου, για να ζήσεις “έστω και μια στιγμή ξεγνοιασιάς” πρέπει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι, να μη φαίνεται το καραφλό σου κεφάλι αλλά να φορέσεις περούκα, να μη φαίνεται το ταλαιπωρημένο σου πρόσωπο από τα χημικά και τις ακτίνες αλλά να μακιγιαριστεί και να σουλουπωθεί καταλλήλως στα πρότυπα του lifestyle και όλα αυτά για ΜΙΑ έστω στιγμή ξεγνοιασιάς. Μιλάμε για πολύ μιζέρια. Τουλάχιστον να ήταν 5-6 στιγμές να πω εντάξει. 

Πως είναι δυνατόν ακόμα και καρκινοπαθείς να οικειοποιούνται τις εικόνες που τους προβάλουν πάνω τους οι εικόνες της κυριαρχίας; Αυτές που προσπαθούν να ορίσουν ποιος θεωρείται υγιής και ποιος ασθενής, που διαμορφώνουν τα κοινωνικά ταμπού γύρω από το μη-κανονικό και τελικά την ίδια την ασθένεια του καρκίνου.

Εδώ έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα μιας ΜΚΟ που ασχολείται επίσημα με τους καρκινοπαθείς και το well-being των καρκινοπαθών. Δηλαδή, προσπαθεί να καλυτερεύσει την ποιότητα ζωής των καρκινοπαθών, προσπάθεια που οι ίδιοι οι καρκινοπαθείς αναγνωρίζουν ως εξαιρετικής σημασίας. Κι έρχονται λοιπόν αυτοί – ακόμα και με καλές προθέσεις – και λένε πλαγίως πως ο καρκινοπαθής για να είναι ξέγνοιαστος κι ευτυχισμένος πρέπει να μην μοιάζει καρκινοπαθής, να μοιάζει Κανονικός. Εξορίζει με αυτή τη κίνηση την ασθένεια στη μη-κανονικότητα αλλά δε μας το λέει κατάμουτρα, το κάνει εμμέσως και πονηρά. Θα ήθελαν οι επικεφαλείς να δούνε χαρούμενα πρόσωπα μέσω της δικής τους αηδιαστικής αισθητικής και της πρόστυχης αναπαραγωγής του lifestyle το οποίο είναι το ίδιο που σπρώχνει τον ασθενή να μη μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο χωρίς περούκα, να μη μπορεί να πει στη δουλειά του ότι πάσχει από κάποιας μορφής καρκίνου, να μη μπορεί να φλερτάρει γιατί αμέσως αμέσως θα εξοριστεί στη Μακρόνησο του μη-κανονικού. 

Επιβεβαιώνει αυτό το project στον ίδιο τον ασθενή ότι αν θέλει να είναι ξέγνοιαστος και χαρούμενος τότε θα πρέπει να είναι κανονικός και υγιής ξανά, γιατί εντός της κατάστασης του θα πρέπει να αποδεχτεί τη μοίρα του στη μιζέρια και την κακουχία, τη δυστυχία και τους τόνους των προβλημάτων, την ασχήμια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

“Η αλλοτρίωση του θεατή από το αντικείμενο που παρατηρεί (που δεν είναι παρά αποτέλεσμα της δικής του ασυνείδητης δραστηριότητας) εκφράζεται ως εξής: όσο περισσότερο παρατηρεί, τόσο λιγότερο ζει, όσο περισσότερο δέχεται να αναγνωρίζει τον εαυτό του στις κυρίαρχες εικόνες της ανάγκης, τόσο λιγότερο κατανοεί τη δική του ύπαρξη και τη δική του επιθυμία. Η εξωτερικότητα του θεάματος, σε σχέση με τον δρώντα άνθρωπο, φαίνεται απ’το γεγονός ότι οι ίδιες του οι κινήσεις δεν του ανήκουν πια, αλλά ανήκουν σ’ έναν άλλον που του τις παρουσιάζει.” (Guy Debord, Η κοινωνία του θεάματος, σελ.34).

Ε, λοιπόν πρέπει να το βάλουνε καλά στο μυαλό τους οι κάθε είδους διαμεσολαβητές, πάτρωνες και φιλάνθρωποι των καρκινοπαθών, των ασθενών, τον οροθετικών όλων των μη-κανονικών. Ότι μπορούμε να ευτυχούμε, να ζούμε ξέγνοιαστα κι ερωτικά, να μας αρέσουμε, να γουστάρουμε την εμφάνισή μας έτσι όπως είμαστε, χωρίς μαλλιά, με κηλίδες στο δέρμα, με πόνους και ένα σωρό προβλήματα, μπορούμε να είμαστε όμορφες γιατί η ομορφιά δεν είναι εικόνα στα περιοδικά αλλά τρόπος ζωής.