Τι σχέση έχουν οι Νεάντερνταλ, ο Ρεμπό και ο Warren Buffett?

Σερφάριζα (άκου έκφραση! “σερφάριζα”) κι εγώ, που λες,  στο διαδίκτυο και χάζευα διάφορες ειδήσεις..ξέρεις; άχρηστες πληροφορίες της ημέρας και βλέπω αυτό.

Οι Νεάτερνταλ και οι κανιβαλιστικές του συνήθειες. Και 1 λεπτό μετά στο πλάι της ιστοσελίδας βλέπω αυτή την είδηση για τον Ρεμπό, (σε κορόιδεψα δεν εννοούσα τον Αρθούρο Ρεμπό). Είδες αυτή η ρημάδα η εποχή της πληροφορίας πως τα ανακατεύει όλα..έχει ξεπεράσει τις φαντασιώσεις κάθε σουρεαλιστή.

Με αυτά αφορμή άρχισε να γεμίζει το κεφάλι μου με τα διάφορα φροϋδικά που λέει πως η απαγόρευση του κανιβαλισμού είναι από τις 3 βασικές απαγορεύσεις του πολιτισμού. “Αν ισχύει ότι τα 2χρονα αγοράκια θέλουν να σκοτώσουν τον πατέρα τους, να γαμηθούν με τη μάνα τους και να φάνε την ερωμένη τους τότε μάλλον μ’ αρέσει ο πολιτισμός”, σκέφτηκα. 

Ο κανιβαλισμός εμφανίζεται σε πολλές πρωτόγονες κοινωνίες όπως λένε οι ειδικοί αλλά ακόμα και σε κάποιες που ζούνε σήμερα αλλά με έναν πρωτόγονο τρόπο ζωής. Αυτή η θεώρηση που προσπαθεί να ταυτίσει έναν τρόπο ζωής μέσα στη φύση και χωρίς πολλά τεχνικά μέσα και σύγχρονες μορφές γραφειοκρατικής οργάνωσης με τον κανιβαλισμό, τη βαρβαρότητα και όλα τα κακά πράγματα είναι προφανώς απολύτως λάθος μιας και τα παραδείγματα πρωτόγονων μορφών οργάνωσης που ζούνε καλύτερα και από τους δυτικούς πολιτισμένους δεν είναι και λίγα. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Ο κανιβαλισμός εμφανίζεται και στο πολιτισμό των Αζτέκων ο οποίος δεν χαρακτηρίζεται από πρωτογονισμό αλλά από αυστηρή οργάνωση – είναι μια ισχυρή αυτοκρατορία – και ανάπτυξη σε διάφορα πεδία όπως μαθηματικά και τέτοια που αρέσουν στο δυτικό άνθρωπο. Εμφανίζεται και στα εκατοντάδες περιστατικά που ακούμε αρκετά συχνά. Αμερική, Ρωσία, Γαλλία, Καναδάς, Γερμανία κτλ κτλ.

Θυμήθηκα, λοιπόν, την περίπτωση ενός Ιάπωνα που είχε φάει μια Ολλανδέζα που του άρεσε (σεξουαλικά) κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη συγκριτική λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης των Παρισίων παρακαλώ. Η συνέντευξή του για όποιον αντέχει εδώ. 

 (δε θα ασχοληθώ καθόλου με το πώς τον αντιμετώπισαν στην ιαπωνική κοινωνία μιας και το ζήτημα αυτής της κοινωνίας είναι από μόνο του τεράστιο)

Το συμπέρασμα από τη περίπτωσή του θα μπορούσε να είναι “Μαλακιστείτε ελεύθερα”!

Έχουμε, λοιπόν, τον κανιβαλισμό που εμφανίζεται ως σεξουαλική ηδονή, ως κάποιου είδους ένωση με τον άλλον. Κάπου διάβαζα για μια φυλή (δε θυμάμαι τώρα) ότι έπρεπε να σκοτώσουν και να φάνε το μυαλό κάποιου εχθρού από άλλη φυλή για να ενωθούν μαζί του και να πάρουν το πνεύμα του. Μοιάζει, λοιπόν, ο κανιβαλισμός να είναι ενός είδους παρόρμησης για μια ένωση. Σαν το αποκορύφωμα της σεξουαλικής πρακτικής. (σκέψου γιατί να θέλεις να δαγκώσεις τον σεξουαλικό σου σύντροφο όταν είσαι καυλωμένη;) Οι διάφορες θεολογικές εκφάνσεις του ως υποχρέωση απέναντι στους θεούς θα μπορούσε να ενισχύσει κάτι τέτοιο.

Αν ο κανιβαλισμός είναι μια τέτοιου είδους αρχική φροϋδική ενόρμηση του ανθρώπου που ο πολιτισμός του απαγορεύει (με τη δημιουργία του Υπερεγώ και τα λοιπά) τότε τι σκατά γίνεται εδώ;

Σκέφτομαι το Χριστό και τη μεταλαβιά όπου λέει “να φάτε από το σώμα και το αίμα μου”, η οποία είναι μια πράξη ένωσης με το Χριστό (δε τα λέω εγώ αυτά, στα κατηχητικά τα έμαθα). Νάτη αυτή η ένωση μπροστά μου! Είναι μια ένωση που εκφράζεται με κανιβαλισμό. Άλλα η θρησκεία, όπως θα υποστήριζε και ο Φρόυντ ήταν και είναι από τους βασικούς μηχανισμούς που έθεσαν απαγορεύσεις σε αυτές τις αρχικές ενορμήσεις. Ακριβώς! Η μεταλαβιά ή Θεία Κοινωνία, υπό αυτή την οπτική, μπορεί να αναλυθεί ως εξής. Έρχομαι εγώ ο Χριστός, σε καλώ σε μια ένωση που είναι όπως εσύ ο άνθρωπος των ενορμήσεων την βιώνεις, ως μια κανιβαλιστική πράξη δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα σου ανάγω αυτή την ένωση σε κάτι ιερό που μόνο με Εμένα οφείλεις να πραγματοποιείς. Προσπαθεί λοιπόν ο χριστιανισμός σε αυτό το σημείο να αποσπάσει τον κανιβαλισμό από την ανθρώπινη κοινωνία, ιεροποιώντας τον και τοποθετώντας τον στο θεϊκό επίπεδο. Δεν μπορεί πλέον να είναι ανθρώπινη πρακτική αλλά μόνο ως ένωση του ανθρώπου και του Θεού, μόνο ως κάτι που ο Θεάνθρωπος Χριστός μπορεί να πραγματοποιήσει.

 

Αντικαθίσταται εδώ ο παλιός κανιβαλισμός άλλων θρησκειών που απαιτούσαν από τους ανθρώπους να τρώνε άλλους ανθρώπους για χάριν των θεών, ως μια μορφή θυσίας και έρχεται ο καλός χριστιανικός θεός να πει “ρε παιδιά, εντάξει μη τρώγεστε και μεταξύ σας” και να μετατοπίσει τον κανιβαλισμό από πράξη μεταξύ ανθρώπων σε πράξη ανάμεσα στο θεό και το άνθρωπο, σε πράξη Ιερή και γι’ αυτό το λόγο απαγορευμένη στα ανθρώπινα πράγματα. 

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον Buffett;
Τίποτα προσωπικό με τον Warren. Απλά τον συμπαθώ γιατί ξεστόμισε αυτή τη μεγαλειώδη φράση "There's class warfare, all right, but it's my class, the rich class, that's making war, and we're winning."

Είναι ένας πολύ πετυχημένος καπιταλιστής και εκτιμώ την ειλικρίνεια γενικά, αυτό είναι όλο. 

Τι κινεί την καπιταλιστική οικονομία; Το κέρδος! Αυτό που είναι γνωστό σε όλους, πως ο καπιταλισμός δημιούργησε μια οικονομία όπου το κίνητρο της παραγωγής δεν είναι οι κοινωνικές ανάγκες αλλά το κέρδος των κεφαλαιοκρατών. Το κέρδος δεν έχει ταβάνι. Δε λες μέχρι εκεί και μετά STOP! Σταματάει εκεί που ο ταξικός πόλεμος θα ισορροπήσει. 

Το κέρδος, λοιπόν, δεν είναι απλά ένα οικονομικό μέγεθος. Το κέρδος ουσιαστικά είναι η μετρήσιμη τάση των κεφαλαιοκρατών για όλο και μεγαλύτερη κυριαρχία, όλο και μεγαλύτερη απόκτηση πραγμάτων, όλο και μεγαλύτερη επιρροή κι εξουσία – την ίδια τάση που έχουν όλοι οι μεγάλοι αυτοκράτορες και αρχηγοί. Αυτό που βλέπουμε στο καπιταλισμό ειδικά όπου κυριαρχεί – σε όλο το δυτικό κόσμο – είναι πως δεν εμφανίζεται μονάχα ως ένας τρόπος παραγωγής αλλά και ως τρόπος ζωής, ως κουλτούρα και κοινωνική συμπεριφορά. Το “όλο και περισσότερο” ως αυτοσκοπός το βλέπουμε σε κάθε κοινωνία που έχει μια κάποια ευημερία – όχι τόσο πλέον στην Ελλάδα, αλλά θριάμβευσε τα προηγούμενα 20 χρόνια σίγουρα. Ο καπιταλισμός είναι, δηλαδή, αυτή η τάση των ανθρώπων για όλο και περισσότερο “κάτι”, εγκαθιδρυμένη ως κοινωνικό σύστημα. Το κίνητρο για όλο αυτό (πέρα από τους ψυχολογικούς εκβιασμούς της διαφήμισης και του θεάματος) είναι η αύξηση της ηδονής. Ο άνθρωπος ως επιθυμητική μηχανή που θα λέγανε και πιο παλιά οι κοινωνιολόγοι. 

Απ’ όσο έχω δει γύρω από το κανιβαλισμό υπάρχει ένα κυρίαρχο στοιχείο. Πραγματοποιείται από άνδρες! Άμα είσαι δεινός αναγνώστης μου θα έχεις καταλάβει ότι κάθε φορά προσπαθώ να το αποφύγω και να μην αναφερθώ σε αυτή την αρρώστια, που λέγεται “αρρενωπότητα” αλλά τσουπ! πετιέται συνεχώς μπροστά μου. Βασικό χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι αυτά τα χαρακτηριστικά του άνδρα που θέλει όλα να τα ελέγχει και όλα να τα κατακτά. Δες και καμιά ταινία.

Σκέψου τώρα τον κανιβαλισμό ως μια σεξουαλική ενόρμηση και τη θέση της πορνοβιομηχανίας στην σύγχρονη κοινωνία (+την περίπτωση του Καναδέζου κανίβαλου). Δες τις σεξουαλικές αναπαραστάσεις – πάντα για την ικανοποίηση του άνδρα – και συνδύασέ το με την κατανάλωση του σεξ σε όλες τις μορφές και με όλους τους τρόπους..σεξ σεξ και εκτόνωση, κατανάλωση σωμάτων και η εκσπερμάτωση ως αυτοσκοπός του ατόμου.  Ναι, πιστεύω – όπως μια φίλη είχε πει πολλά ωραία – ότι σήμερα κυριαρχεί μια υπερκατανάλωση του σεξ. Και σε παρακαλώ πολύ ΜΗΝ μπερδεύεις το σεξ με τον ελεύθερο έρωτα. 

Και ας επιστρέψουμε τώρα στην περίπτωση του Ιάπωνα κανίβαλου και της αντιμετώπισής του από τα ιαπωνικά μέσα, τις εταιρείες νταβαντζήδων και τους εκδοτικούς οίκους. Ως γνωστόν, η Ιαπωνία είναι μια κοινωνία στην οποία έχει βιαίως εγκατασταθεί ένας δυτικός τρόπος ζωής και σε συνδυασμό με την τοπική κουλτούρα έχουν φτιάξει ένα περίεργο μίγμα που αξίζει να το γνωρίσει κανείς. Μιλάμε για μια χώρα όπου υπάρχει εταιρεία όπου τηλεφωνάς και σου έρχεται ένας άντρας για να κοιμηθεί μαζί σου – αλλά πρόσεξε! Μόνο ύπνο! Αγγίγματα κάτω από τη μέση και διάφορα άλλα πονηρά δεν επιτρέπονται. Ή η περίπτωση των Hikikomori   όπου μια γενιά βρίσκεται κλεισμένοι στο σπίτι και παίζει ηλεκτρονικά έχοντας χάσει το θάρρος και το βίωμα της επικοινωνίας με φυσική παρουσία.

Αυτά από μόνα τους φτάνουν για να συνειδητοποιήσουμε την έκταση της αλλοτρίωσης της ιαπωνικής κοινωνίας. Η περίπτωση του ιάπωνα μας δείχνει πως αυτή η κουλτούρα έσπευσε να τον καταναλώσει (να τον βάζει να κάνει αναπαραστάσεις του φόνου, να τρώει κρέας, να γράψει βιβλίο με τις αληθινές φωτογραφίες από την ολλανδέζα με τα κομμένα στήθη). Η ιαπωνική κουλτούρα δηλαδή κανιβάλισε πάνω του, έπεσε πάνω του να τον κατασπαράξει, να τον καταναλώσει σε έναν μαζικό κανιβαλισμό του κανιβαλισμού. Μιλάμε έχουμε πέσει πολύ χαμηλά! Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι μια κοινωνία με τόσο προχωρημένη αλλοτρίωση αντιμετωπίζει κατ’ αυτό τον τρόπο έναν κανίβαλο, λες και είναι ένα ακόμη θέαμα για τις μάζες – ενώ σε μια πολιτισμένη, κατά Φρόυντ, κοινωνία θα προξενούσε τρομερή απώθηση και ντροπή.

Αν η θεμέλιος λίθος του καπιταλισμού είναι ένα αέναο “θέλω κι άλλο (εξουσία/σεξ/..)”, μια εμμονή στην αύξηση της φροϋδικής ηδονής ως αυτοσκοπό της ζωής τότε ο κανιβαλισμός (κοινωνικός και μη) δεν είναι παρά μια έκφρασή του. Η’ για να το πω αλλιώς. Αν η θεμέλιος λίθος του κανιβαλισμού είναι αυτό το φροϋδικό μωρό που θέλει να σκοτώσει το πατέρα του, να γαμήσει τη μάνα του και να φάει την ερωμένη του τότε ο καπιταλισμός δεν είναι παρά εκείνος ο κοινωνικός σχηματισμός στο οποίο κυριαρχεί αυτό το μωρό, όπου η ενόρμηση αυτή γίνεται κοινωνικό σύστημα.

Κοινώς; Τη γαμήσαμε..

Άντε ρε παιδιά! Τι θα γίνει με αυτόν τον καπιταλισμό; Θα ξεμπερδέψουμε καμιά φορά;