Αμάν αυτή η κλάψα για την ανεργία. Εντάξει το καταλαβαίνω όταν έχεις στόματα να θρέψεις.. για να μη με παρεξηγήσεις, εννοώ αυτή την εμμονή της αριστεράς για το δικαίωμα στην εργασία.
Από τα φοιτητικά χρόνια σε πρήζουν ότι θέλουνε πτυχία με αξία και αποκαλούνε την εργασία κοινωνικό αγαθό. Αγαθό; Ρε πάτε καλά; Αντί να χαίρεσαι όταν δεν έχεις το μαλάκα πάνω απ’ το κεφάλι σου, το κάθε κομπλεξικό αρχηγίσκο εσύ διαμαρτύρεσαι κιόλας; Μα θα μου πεις τώρα “ε, εντάξει balkan boy,καλά τα λες κάποιες φορές αλλά τώρα το γαμάς!”. Περίμενε λίγο όμως γιατί θα ξεχάσω κι αυτά που ξέρω.
Ο καπιταλισμός δεν είναι ένας άνθρωπος. Ο καπιταλισμός δεν είναι ούτε μια ομάδα πολύ πλούσιων ανθρώπων. Δεν είναι οι σιωνιστές, ούτε ο σαμαράς. Ο καπιταλισμός μπορεί να ειδωθεί και να υπάρξει μόνο ως σχέση. ΜΟΝΟ ως σχέση. Μια πολύπλοκη σχέση μεταξύ κεφαλαιοκρατών, προλετάριων, διευθυνόντων, κράτους κτλ κτλ.
Πολύ απλά! Το αφεντικό δεν είναι αφεντικό αν δεν έχει δούλο. Και ο δούλος δεν είναι δούλος χωρίς αφεντικό. Ο κεφαλαιοκράτης για να είναι κεφαλαιοκράτης χρειάζεται κεφάλαιο και εργατικά χέρια. Για την ακρίβεια αν έχει κεφάλαιο χωρίς εργατικά χέρια δεν είναι κεφαλαιοκράτης ενώ αντίθετα αν έχει εργατικά χέρια μπορεί ξέρω γω να σκεφτεί κάτι αρκετά έξυπνο να βγάζει λεφτά μόνο από εργατικά χέρια – να βάζει ανθρώπους να παριστάνουν τα καθίσματα και άλλοι άνθρωποι να πληρώνουν για να κάθονται πάνω τους! Χωρίς ανθρώπινη εργασία κέρδος δε βγαίνει δηλαδή, αν με πιάνεις. (δε θέλω να δίνω και ιδέες, ευτυχώς μόνο εσύ το διαβάζεις!)
Τι σημαίνει αυτό; Είσαι στην Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα, ο συνδικαλισμός γαμάει και δέρνει, μέχρι και σωματείο εκδιδόμενων γυναικών έχουν φτιάξει, έχουμε και το Σικάγο το 1886 και τελικά φτάνουμε στην Αμερική του μεσοπολέμου όπου έχει αναβαθμιστεί η οικονομική κατάσταση των εργατών και μετά το πόλεμο παίρνουν όλοι αμάξι. Θα μου πεις αυτό δεν είναι καλό; Καλό είναι δεν είπα τίποτα αλλά αυτό δεν ανατρέπει το καπιταλισμό. Ίσα ίσα τον ανανεώνει και τον επεκτείνει σε νέα πεδία κερδοφορίας (βλ. την ανάδυση της μαζικής κουλτούρας και τη στροφή στη κατανάλωση στον 20ο αιώνα).
Η ανεργία είναι το όπλο των αφεντικών για να συμπιέσουν τους μισθούς προς τα κάτω. Σωστά; Σωστά. Τώρα για παράδειγμα που 1 στους 2 νέους δεν έχει δουλειά είναι εύκολο για τον Mr. Jumbo να καθηλώσει τις τιμές σε απύθμενα βάθη.
Είναι γεγονός πως οι μάχες του εργατικού συνδικαλισμού ανανέωσαν τον καπιταλισμό μεταφέροντας την εξαθλιωμένη εργασία σε άλλες γειτονιές του κόσμου. Αν όλη η ανάλυση της αριστεράς είχε επικεντρωθεί στο ξεπέρασμα του καπιταλισμού τώρα θα είχαμε 1 στους 2 νέους να τη ψάχνουν αλλιώς. Θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί μια παράλληλη εργασία με ελάχιστη εξάρτηση από το κράτος και το καπιταλισμό και να έτρεμαν πραγματικά τα θεμέλια του συστήματος.
Κι εκεί εμφανίζονται κάτι καθυστερημένοι αριστεροί που σου λένε ότι η κρίση είναι ευκαιρία και ότι τώρα μπορούμε να καταστρέψουμε το καπιταλισμό και άλλες τέτοιες ασυναρτησίες. Ε, εντάξει είπε ο Μαρξ μια μαλακία ότι ο σοσιαλισμός θα έρθει με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, χάθηκε ο κόσμος να βρεθεί κάποιος και να πει ότι εμείς θα το κάνουμε αλλιώς. Μέχρι να έρθει αυτή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα έχει γίνει η Δευτέρα Απουσία.
Το θέμα δεν είναι να βρίσκουμε εργασία καπιταλιστική αλλά εργασία δημιουργική. Αυτή που κάνεις επειδή χρειάζεσαι κάτι όχι επειδή σου είπε ο Jobs(θεός σχωρέστον) ότι τη νέα i-malakia που έβγαλε πρέπει να την αγοράσεις. Εδώ οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε ρε.
Η δουλειά στον καπιταλισμό είναι ντροπή! Άλλη περισσότερο, άλλη λιγότερο. Θα μου πεις, πως ξεχωρίζεις τη μεγαλύτερη ντροπή από τη μικρότερη. Απλά κι ωραία, θα σου πω. Όσο περισσότερο η δουλειά σου βοηθάει το καπιταλισμό κι όσο λιγότερο ανταποκρίνεται σε κοινωνικές (εκτός του καπιταλιστικού φαντασιακού) ανάγκες τόσο μεγαλύτερη η ντροπή. Και αντιστρόφως. Ας πούμε ένας τραπεζίτης ή ένας μπάτσος είναι το χειρότερο. Ένας νοσηλευτής το λιγότερο. Αλλά είναι πάντα ντροπή.
Έτσι κάθε στιγμή εργασίας εντός της καπιταλιστικής σχέσης είναι τουλάχιστον ντροπή καθότι αναπαράγεις το σύστημα. Ζούμε με αυτή τη ντροπή αγάπη μου και προσπαθούμε το βράδυ να αντέξουμε τις τύψεις. Αλλά μη μου λες ότι δε θέλεις το καπιταλισμό και από την άλλη ζητάς κι άλλο καπιταλισμό - βλέπε ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αριστερές παραφυάδες.
(Η απουσία συνείδησης της ντροπής αυτής είναι ένα απ΄τα σημάδια αυτά του ανθρωπολογικού τύπου της μοντέρνας κατάστασης που έχει τη ψυχολογία του βρέφους, δεν διακρίνει την ιστορική του θέση για να μην αναλάβει ποτέ την ευθύνη- ποια ευθύνη; Την ευθύνη της καταστροφής της απόστασης λόγου-πράξης.)
Από τα φοιτητικά χρόνια σε πρήζουν ότι θέλουνε πτυχία με αξία και αποκαλούνε την εργασία κοινωνικό αγαθό. Αγαθό; Ρε πάτε καλά; Αντί να χαίρεσαι όταν δεν έχεις το μαλάκα πάνω απ’ το κεφάλι σου, το κάθε κομπλεξικό αρχηγίσκο εσύ διαμαρτύρεσαι κιόλας; Μα θα μου πεις τώρα “ε, εντάξει balkan boy,καλά τα λες κάποιες φορές αλλά τώρα το γαμάς!”. Περίμενε λίγο όμως γιατί θα ξεχάσω κι αυτά που ξέρω.
Ο καπιταλισμός δεν είναι ένας άνθρωπος. Ο καπιταλισμός δεν είναι ούτε μια ομάδα πολύ πλούσιων ανθρώπων. Δεν είναι οι σιωνιστές, ούτε ο σαμαράς. Ο καπιταλισμός μπορεί να ειδωθεί και να υπάρξει μόνο ως σχέση. ΜΟΝΟ ως σχέση. Μια πολύπλοκη σχέση μεταξύ κεφαλαιοκρατών, προλετάριων, διευθυνόντων, κράτους κτλ κτλ.
Πολύ απλά! Το αφεντικό δεν είναι αφεντικό αν δεν έχει δούλο. Και ο δούλος δεν είναι δούλος χωρίς αφεντικό. Ο κεφαλαιοκράτης για να είναι κεφαλαιοκράτης χρειάζεται κεφάλαιο και εργατικά χέρια. Για την ακρίβεια αν έχει κεφάλαιο χωρίς εργατικά χέρια δεν είναι κεφαλαιοκράτης ενώ αντίθετα αν έχει εργατικά χέρια μπορεί ξέρω γω να σκεφτεί κάτι αρκετά έξυπνο να βγάζει λεφτά μόνο από εργατικά χέρια – να βάζει ανθρώπους να παριστάνουν τα καθίσματα και άλλοι άνθρωποι να πληρώνουν για να κάθονται πάνω τους! Χωρίς ανθρώπινη εργασία κέρδος δε βγαίνει δηλαδή, αν με πιάνεις. (δε θέλω να δίνω και ιδέες, ευτυχώς μόνο εσύ το διαβάζεις!)
Τι σημαίνει αυτό; Είσαι στην Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα, ο συνδικαλισμός γαμάει και δέρνει, μέχρι και σωματείο εκδιδόμενων γυναικών έχουν φτιάξει, έχουμε και το Σικάγο το 1886 και τελικά φτάνουμε στην Αμερική του μεσοπολέμου όπου έχει αναβαθμιστεί η οικονομική κατάσταση των εργατών και μετά το πόλεμο παίρνουν όλοι αμάξι. Θα μου πεις αυτό δεν είναι καλό; Καλό είναι δεν είπα τίποτα αλλά αυτό δεν ανατρέπει το καπιταλισμό. Ίσα ίσα τον ανανεώνει και τον επεκτείνει σε νέα πεδία κερδοφορίας (βλ. την ανάδυση της μαζικής κουλτούρας και τη στροφή στη κατανάλωση στον 20ο αιώνα).
Η ανεργία είναι το όπλο των αφεντικών για να συμπιέσουν τους μισθούς προς τα κάτω. Σωστά; Σωστά. Τώρα για παράδειγμα που 1 στους 2 νέους δεν έχει δουλειά είναι εύκολο για τον Mr. Jumbo να καθηλώσει τις τιμές σε απύθμενα βάθη.
Είναι γεγονός πως οι μάχες του εργατικού συνδικαλισμού ανανέωσαν τον καπιταλισμό μεταφέροντας την εξαθλιωμένη εργασία σε άλλες γειτονιές του κόσμου. Αν όλη η ανάλυση της αριστεράς είχε επικεντρωθεί στο ξεπέρασμα του καπιταλισμού τώρα θα είχαμε 1 στους 2 νέους να τη ψάχνουν αλλιώς. Θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί μια παράλληλη εργασία με ελάχιστη εξάρτηση από το κράτος και το καπιταλισμό και να έτρεμαν πραγματικά τα θεμέλια του συστήματος.
Κι εκεί εμφανίζονται κάτι καθυστερημένοι αριστεροί που σου λένε ότι η κρίση είναι ευκαιρία και ότι τώρα μπορούμε να καταστρέψουμε το καπιταλισμό και άλλες τέτοιες ασυναρτησίες. Ε, εντάξει είπε ο Μαρξ μια μαλακία ότι ο σοσιαλισμός θα έρθει με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, χάθηκε ο κόσμος να βρεθεί κάποιος και να πει ότι εμείς θα το κάνουμε αλλιώς. Μέχρι να έρθει αυτή η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα έχει γίνει η Δευτέρα Απουσία.
Το θέμα δεν είναι να βρίσκουμε εργασία καπιταλιστική αλλά εργασία δημιουργική. Αυτή που κάνεις επειδή χρειάζεσαι κάτι όχι επειδή σου είπε ο Jobs(θεός σχωρέστον) ότι τη νέα i-malakia που έβγαλε πρέπει να την αγοράσεις. Εδώ οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε ρε.
Η δουλειά στον καπιταλισμό είναι ντροπή! Άλλη περισσότερο, άλλη λιγότερο. Θα μου πεις, πως ξεχωρίζεις τη μεγαλύτερη ντροπή από τη μικρότερη. Απλά κι ωραία, θα σου πω. Όσο περισσότερο η δουλειά σου βοηθάει το καπιταλισμό κι όσο λιγότερο ανταποκρίνεται σε κοινωνικές (εκτός του καπιταλιστικού φαντασιακού) ανάγκες τόσο μεγαλύτερη η ντροπή. Και αντιστρόφως. Ας πούμε ένας τραπεζίτης ή ένας μπάτσος είναι το χειρότερο. Ένας νοσηλευτής το λιγότερο. Αλλά είναι πάντα ντροπή.
Έτσι κάθε στιγμή εργασίας εντός της καπιταλιστικής σχέσης είναι τουλάχιστον ντροπή καθότι αναπαράγεις το σύστημα. Ζούμε με αυτή τη ντροπή αγάπη μου και προσπαθούμε το βράδυ να αντέξουμε τις τύψεις. Αλλά μη μου λες ότι δε θέλεις το καπιταλισμό και από την άλλη ζητάς κι άλλο καπιταλισμό - βλέπε ΣΥΡΙΖΑ και άλλες αριστερές παραφυάδες.
(Η απουσία συνείδησης της ντροπής αυτής είναι ένα απ΄τα σημάδια αυτά του ανθρωπολογικού τύπου της μοντέρνας κατάστασης που έχει τη ψυχολογία του βρέφους, δεν διακρίνει την ιστορική του θέση για να μην αναλάβει ποτέ την ευθύνη- ποια ευθύνη; Την ευθύνη της καταστροφής της απόστασης λόγου-πράξης.)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου