Ρωτάει, λοιπόν, ο Πρετεντέρης για τη δυσπιστία των νέων απέναντι στη πολιτική αλλά και στη δημοκρατία, “το οποίο είναι λάθος, αλλά συμβαίνει κι αυτό” και ο Σαμαράς παίρνει το ύφος “Κοίτα τώρα να δεις τι θα σου πω” λες και βλέπεις 10χρονα και ο αντωνάκης να ετοιμάζεται να κατατροπώσει τον αντίπαλο με την αποστομωτική του απάντηση. Και το λέει.
Δες και σκέψου πως έχει στο μυαλό του ο Σαμαράς τη νεολαία. Είναι σα να είπε ότι “θα τους πάρω ένα παιχνίδι για να απασχολούνται και ξεμπερδέψαμε με τη δυσπιστία τους”. Βέβαια, εδώ δεν έχει και πολύ άδικο αν σκεφτείς ότι υπάρχει ΤΟΣΗ νεολαία που ακούει Παντελίδη.
Και βγήκαν όλοι την άλλη μέρα και κοροϊδεύανε. Κι όμως ο Αντωνάκης “το ‘χει ψάξει” το πράγμα κι ας κοροϊδεύεις όσο θέλεις εσύ. Ξέρει τι λέει. Κι εξηγούμαι.
Internet φάση. Όπως είναι γνωστό χρόνια τώρα από τα κατηχητικά είναι πράγμα του διαόλου! Γιατί όμως;
Δύο είναι οι πιο γνωστές αρχιτεκτονικές πάνω στις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί το διαδίκτυο. Peer-to-peer από τη μια και client-server από την άλλη.
Το p2p είναι σαν τη αριστερή φωτογραφία που βλέπεις και είναι μια δομή που επιτρέπει στο κάθε κόμβο να είναι και server και στο οποίο όλοι οι υπολογιστές μοιράζονται τους πόρους τους ισοδύναμα. Googlαρε το για λεπτομέρειες.
Το client-server όπως βλέπεις στη δεξιά φωτογραφία, σα χταπόδι (το λέγανε ότι ο διάολος έχει πολλά ποδάρια αλλά εσύ δεν το πίστευες) είναι μια μέθοδος ανάπτυξης λογισμικού που διαχωρίζει τους παρόχους πόρων ή υπηρεσιών, οι οποίοι αποκαλούνται διακομιστές (ή εξυπηρετητές) και τους αιτούντες τις υπηρεσίες, που είναι οι πελάτες. Με απλά λόγια, ο πελάτης, εσύ δηλαδή, ότι κι αν θέλεις κάνεις αίτηση στον κεντρικό server και αυτός σου απαντάει.
Για μια ενδιαφέρουσα ανάλυση σχετικά με τις δύο αρχιτεκτονικές δες εδώ.
Εμάς μας ενδιαφέρει το client-server μιας και είναι αυτό που έχει κυριαρχήσει
“Ωραία” θα μου πεις, “και που μπαίνει ο διάολος;”. Ο διάολος μπαίνει φυσικά στο client server που κυριάρχησε από την εποχή που τα αρπαχτικά – που συνήθως ονομάζονται “επιχειρήσεις” – μυρίστηκαν κέρδος και ασχολήθηκαν με το διαδίκτυο. Το περίφημο “dot com boom”.
Η δομή client server, την οποία τώρα που διαβάζεις υποκείμεθα και οι δυο μας, είναι καταρχάς συγκεντρωτική. Ένας κεντρικός server διαχειρίζεται και διανέμει πληροφορίες, εφαρμογές όπως του αρέσει. Πέρα από τον έλεγχο των προσωπικών δεδομένων που το ξέρει όλος ο κόσμος θα ήθελα να θίξω εντελώς επιγραμματικά μερικά ζητηματάκια που δίνουν δίκιο στο Σαμαρά.
1) Πολλοί χρησιμοποιούν τη μεταφορά του πανοπτικού (Foucault, Bentham) για να περιγράψουν αυτή τη δομή αφού ο κρατούμενος “είναι πάντα αντικείμενο μιας πληροφόρησης αλλά ποτέ υποκείμενο μιας επικοινωνίας.. Από την άποψη του φύλακα, το πλήθος αντικαθίσταται από μια πολλαπλότητα αριθμήσιμη και ελέγξιμη.. από την άποψη των κρατουμένων, από μια μοναξιά εγκάθειρκτη και επιτηρούμενη”. Σωστό μέχρι ενός σημείου. Αν έχουμε στο μυαλό μας τα facebook και όλα αυτά θα δούμε κάτι καινούριο. Οι επιτηρούμενοι δεν αισθάνονται πλέον απομονωμένοι, νιώθουν μέρος μιας κοινωνίας και επιπλέον η επιτήρηση πέρα από κάθετη γίνεται και οριζόντια, αλληλο-επιτήρηση αλλά ποτέ προς το κέντρο της επιτήρησης. Αυτό όπως καταλαβαίνεις κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα από το πανοπτικό. Αίσθημα κοινωνικότητας χωρίς κοινωνία.
2) Καθένας που σέβεται τον εαυτό του σήμερα, έχει ένα προφίλ σε κάποιο χώρο εκεί μέσα. Μα fb, μα blogger, μα Linkedin για τους πιο σοβαρούς κ.ο.κ. Τι γίνεται με το θέμα της ταυτότητας; Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να αυτοπαρουσιαστεί όπως θέλει, μπορεί να έχει και πολλαπλούς εαυτούς. Μπορεί όλα αυτά να είναι πρόσωπα σε έναν εικονικό κόσμο με όλα τα συναισθήματα που θα είχε σε μια κοινωνία αλλά εκεί έξω να μην έχει πρόσωπο, να είναι κάποιος μέσα στο πλήθος. Η ικανοποίηση από την δημιουργία ταυτοτήτων φτιάχνει ένα άτομο που πλέον δε προσπαθεί να υπερασπιστεί μια ταυτότητα στον δημόσιο χώρο, ή ακόμα χειρότερα κάποιον που δε ξέρει πλέον πώς να το κάνει. Σκέψου πόσο έχει αλλάξει το φλερτ από τα sms του κινητού ως τα like στο fb. Που πήγε το άγγιγμα, η γοητεία του χρόνου ώσπου να καταλάβεις τι γίνεται με το υποψήφιο αμόρε; Πόσο απομακρύνεσαι από το σώμα σου και την επικοινωνία με τα άλλα σώματα όταν πλέον οι περισσότερες εκφράσεις και συναισθήματα προς τους άλλους διαμεσολαβούνται τεχνικά; Πως συγκροτεί τις νέες μορφές έκφρασης των συναισθημάτων αυτό; αλλά δε θέλω να το βαρύνω άλλο αν και πρέπει κανονικά. Θα μας κάνουν να ξεχάσουμε το άγγιγμα στο τέλος.. άσε που γι’αυτό πιστεύω βγάλανε αυτά τα touch να πούμε, να αγγίζεις και τίποτα αφού από σώματα γιοκ!
3) Αν όλα είναι αποθηκεύσιμα σε κάποιον μακρινό server, αν για όλα μπορείς να μάθεις από το Wikipedia και ότι θες να ρωτήσεις το googlάρεις (όπως σε παρότρυνα κι εγώ παραπάνω) τι γίνεται με τη μνήμη; Ε; Χάνεις την ανάγκη να θυμάσαι. Αλλάζει όλη η αίσθησή σου για το παρελθόν. Έχεις μια αίσθηση πλέον ότι το παρελθόν βρίσκεται κάπου αποθηκευμένο. Αυτό τι σημαίνει για τη συλλογική μνήμη περί ιστορίας άραγε; Η γνώση της ιστορίας μετατρέπεται σε πλήθος πληροφοριών χωρίς δυνατότητα συγκρότησης. Δεν είναι τυχαίο που στις μέρες μας βλέπουμε συνέχεια ανθρώπους με ένα σωρό αντιφατικές απόψεις.
4) Να για παράδειγμα, δε βιώνεις τις στιγμές σου απλά τις καταγράφεις με φωτογραφικές και βίντεα για να τις βιώσεις κάποια άλλη στιγμή ως ανάμνηση. Το παρόν γίνεται αντικείμενο καταγραφής. Είσαι ένας μικρός σκηνοθέτης, ένας συλλέκτης στιγμών, ένας δημιουργός λευκωμάτων και όχι πια ένας ζωντανός άνθρωπος που μαζεύει υλικό για να το δει κάποια στιγμή στο μέλλον και να βιώνεις τότε αυτό που δεν έζησες τώρα. Είσαι ο δημιουργός μιας αφήγησης, της ιστορίας μιας ζωής που τη βλέπεις στο timeline αλλά που ποτέ δεν έζησες, γιατί δεν ήσουν εκεί, εσύ ήσουν αυτός που κατέγραφε, που τραβούσες φωτογραφία ΓΙΑ να την ανεβάσεις στο προφίλ σου.
5) Τι γίνεται με το αίσθημα της κοινότητας. Με το αίσθημα ότι συμμετέχεις σε μια ομάδα για κάποιο σκοπό; Φτάνει ένα “sign in” ή να δηλώσεις ότι “σου αρέσει” ή ότι υπογράφεις ηλεκτρονικά για το νερό (άλλο και τούτο!). Η συμμετοχή από το καναπέ τι είδους συμμετοχή είναι; Επίσης, αυτή η χωρίς προηγούμενο έκθεση της ζωής σου με ένα σωρό γνωστούς και αγνώστους ξέρεις τι κάνει; Ένα από τα πιο ισχυρά πράγματα που συγκροτούν τις προσωπικές σχέσεις, ξέρεις ποιο είναι; Το μυστικό, αυτό που μοιραστήκαμε μαζί. Τι γίνεται όταν αυτό το εκθέτεις, το δημοσιοποιείς. Σκέψου λίγο..
Θα έπρεπε να πω πολλά ακόμη αλλά σε βλέπω που άρχισες να κουράζεσαι (στο είπα, αυτό το client-server είναι του διαόλου, σε βλέπω κιόλας!) και θα τελειώσω κάπου εδώ.
Το χοντρό πρόβλημα με όλο αυτό το client server είναι ότι καθιστά όλες τις γνώσεις, πληροφορίες, αυτοπαρουσιάσεις κτλ κάτι σαν πίνακες ανακοινώσεων. Φτιάξε μια εικόνα. Όταν παλιά πήγαινες στο πίνακα ανακοινώσεων να δεις κάτι νεότερο. Πήγαινες, στηνόσουν για κάμποση ώρα, σε μια παθητική στάση με τα μάτια σου να παίζουν. Άντε και αν ήσουν τυχερή να ΄ρθει και κανένα αγόρι να πιάσετε τη κουβέντα. Τώρα τα πράγματα είναι χειρότερα, γιατί δε θα ΄ρθει το αγόρι καν και εσύ θα κάθεσαι εκεί και θα κοιτάς από αντανάκλαση και τα αγόρια και όλα, εκεί μπροστά στο τοίχο, όλα να περνάνε μπροστά σου, ακόμα και ο εαυτός σου και να τον χαζεύεις. Όλα στο internet πλέον. Εκεί σε κάποιον μακρινό τοίχο, κι εσύ καθισμένος σε μια καρέκλα να καμπουριάζεις. Αλλά εκεί σκεφτήκανε το wifi και τα κινητά με internet ακόμα και όταν βγαίνεις και περπατάς (πόσο έχεις ξεχάσει τη μαγεία του να περπατάς, απλά να περπατάς;) να τον κουβαλάς αυτό το γαμωτοίχο μαζί σου και να τον κοιτάς. Να γνωρίζεις κάποιον και να θες αμέσως να συνδεθείς μαζί του σε εκείνο το τοίχο και μετά να χαζεύεται και οι δυο την επικοινωνία σας. Θεατές του εαυτού σας. Α, ρε Debord, τα ‘λεγες εσύ!
Κάνε κάτι. Από τον επόμενο που θα γνωρίσεις μη ζητήσεις το προφίλ του στο fb, ούτε το mail του, μη σου πω ούτε το κινητό του. Και θα το χοντρύνω κι άλλο. Μη ζητάς ούτε το όνομά του. Απλά αφουγκραστείτε τη μαγεία του να κοιτάς το απέναντι πεζοδρόμιο (δε σου λέω ούτε καν ηλιοβασίλεμα), μιλήστε χωρίς την ασφάλεια που σε κάνει να νιώθεις η προσδοκία να μιλήσετε με τις διάφορες τεχνικές του σήμερα. Και δες πόσο διαφορετικός θα είναι ο κόσμος μετά.. μα τη παναγία!
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ WIFI !!
Δες και σκέψου πως έχει στο μυαλό του ο Σαμαράς τη νεολαία. Είναι σα να είπε ότι “θα τους πάρω ένα παιχνίδι για να απασχολούνται και ξεμπερδέψαμε με τη δυσπιστία τους”. Βέβαια, εδώ δεν έχει και πολύ άδικο αν σκεφτείς ότι υπάρχει ΤΟΣΗ νεολαία που ακούει Παντελίδη.
Και βγήκαν όλοι την άλλη μέρα και κοροϊδεύανε. Κι όμως ο Αντωνάκης “το ‘χει ψάξει” το πράγμα κι ας κοροϊδεύεις όσο θέλεις εσύ. Ξέρει τι λέει. Κι εξηγούμαι.
Internet φάση. Όπως είναι γνωστό χρόνια τώρα από τα κατηχητικά είναι πράγμα του διαόλου! Γιατί όμως;
Δύο είναι οι πιο γνωστές αρχιτεκτονικές πάνω στις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί το διαδίκτυο. Peer-to-peer από τη μια και client-server από την άλλη.
Το p2p είναι σαν τη αριστερή φωτογραφία που βλέπεις και είναι μια δομή που επιτρέπει στο κάθε κόμβο να είναι και server και στο οποίο όλοι οι υπολογιστές μοιράζονται τους πόρους τους ισοδύναμα. Googlαρε το για λεπτομέρειες.
Το client-server όπως βλέπεις στη δεξιά φωτογραφία, σα χταπόδι (το λέγανε ότι ο διάολος έχει πολλά ποδάρια αλλά εσύ δεν το πίστευες) είναι μια μέθοδος ανάπτυξης λογισμικού που διαχωρίζει τους παρόχους πόρων ή υπηρεσιών, οι οποίοι αποκαλούνται διακομιστές (ή εξυπηρετητές) και τους αιτούντες τις υπηρεσίες, που είναι οι πελάτες. Με απλά λόγια, ο πελάτης, εσύ δηλαδή, ότι κι αν θέλεις κάνεις αίτηση στον κεντρικό server και αυτός σου απαντάει.
Για μια ενδιαφέρουσα ανάλυση σχετικά με τις δύο αρχιτεκτονικές δες εδώ.
Εμάς μας ενδιαφέρει το client-server μιας και είναι αυτό που έχει κυριαρχήσει
“Ωραία” θα μου πεις, “και που μπαίνει ο διάολος;”. Ο διάολος μπαίνει φυσικά στο client server που κυριάρχησε από την εποχή που τα αρπαχτικά – που συνήθως ονομάζονται “επιχειρήσεις” – μυρίστηκαν κέρδος και ασχολήθηκαν με το διαδίκτυο. Το περίφημο “dot com boom”.
Η δομή client server, την οποία τώρα που διαβάζεις υποκείμεθα και οι δυο μας, είναι καταρχάς συγκεντρωτική. Ένας κεντρικός server διαχειρίζεται και διανέμει πληροφορίες, εφαρμογές όπως του αρέσει. Πέρα από τον έλεγχο των προσωπικών δεδομένων που το ξέρει όλος ο κόσμος θα ήθελα να θίξω εντελώς επιγραμματικά μερικά ζητηματάκια που δίνουν δίκιο στο Σαμαρά.
1) Πολλοί χρησιμοποιούν τη μεταφορά του πανοπτικού (Foucault, Bentham) για να περιγράψουν αυτή τη δομή αφού ο κρατούμενος “είναι πάντα αντικείμενο μιας πληροφόρησης αλλά ποτέ υποκείμενο μιας επικοινωνίας.. Από την άποψη του φύλακα, το πλήθος αντικαθίσταται από μια πολλαπλότητα αριθμήσιμη και ελέγξιμη.. από την άποψη των κρατουμένων, από μια μοναξιά εγκάθειρκτη και επιτηρούμενη”. Σωστό μέχρι ενός σημείου. Αν έχουμε στο μυαλό μας τα facebook και όλα αυτά θα δούμε κάτι καινούριο. Οι επιτηρούμενοι δεν αισθάνονται πλέον απομονωμένοι, νιώθουν μέρος μιας κοινωνίας και επιπλέον η επιτήρηση πέρα από κάθετη γίνεται και οριζόντια, αλληλο-επιτήρηση αλλά ποτέ προς το κέντρο της επιτήρησης. Αυτό όπως καταλαβαίνεις κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα από το πανοπτικό. Αίσθημα κοινωνικότητας χωρίς κοινωνία.
2) Καθένας που σέβεται τον εαυτό του σήμερα, έχει ένα προφίλ σε κάποιο χώρο εκεί μέσα. Μα fb, μα blogger, μα Linkedin για τους πιο σοβαρούς κ.ο.κ. Τι γίνεται με το θέμα της ταυτότητας; Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να αυτοπαρουσιαστεί όπως θέλει, μπορεί να έχει και πολλαπλούς εαυτούς. Μπορεί όλα αυτά να είναι πρόσωπα σε έναν εικονικό κόσμο με όλα τα συναισθήματα που θα είχε σε μια κοινωνία αλλά εκεί έξω να μην έχει πρόσωπο, να είναι κάποιος μέσα στο πλήθος. Η ικανοποίηση από την δημιουργία ταυτοτήτων φτιάχνει ένα άτομο που πλέον δε προσπαθεί να υπερασπιστεί μια ταυτότητα στον δημόσιο χώρο, ή ακόμα χειρότερα κάποιον που δε ξέρει πλέον πώς να το κάνει. Σκέψου πόσο έχει αλλάξει το φλερτ από τα sms του κινητού ως τα like στο fb. Που πήγε το άγγιγμα, η γοητεία του χρόνου ώσπου να καταλάβεις τι γίνεται με το υποψήφιο αμόρε; Πόσο απομακρύνεσαι από το σώμα σου και την επικοινωνία με τα άλλα σώματα όταν πλέον οι περισσότερες εκφράσεις και συναισθήματα προς τους άλλους διαμεσολαβούνται τεχνικά; Πως συγκροτεί τις νέες μορφές έκφρασης των συναισθημάτων αυτό; αλλά δε θέλω να το βαρύνω άλλο αν και πρέπει κανονικά. Θα μας κάνουν να ξεχάσουμε το άγγιγμα στο τέλος.. άσε που γι’αυτό πιστεύω βγάλανε αυτά τα touch να πούμε, να αγγίζεις και τίποτα αφού από σώματα γιοκ!
3) Αν όλα είναι αποθηκεύσιμα σε κάποιον μακρινό server, αν για όλα μπορείς να μάθεις από το Wikipedia και ότι θες να ρωτήσεις το googlάρεις (όπως σε παρότρυνα κι εγώ παραπάνω) τι γίνεται με τη μνήμη; Ε; Χάνεις την ανάγκη να θυμάσαι. Αλλάζει όλη η αίσθησή σου για το παρελθόν. Έχεις μια αίσθηση πλέον ότι το παρελθόν βρίσκεται κάπου αποθηκευμένο. Αυτό τι σημαίνει για τη συλλογική μνήμη περί ιστορίας άραγε; Η γνώση της ιστορίας μετατρέπεται σε πλήθος πληροφοριών χωρίς δυνατότητα συγκρότησης. Δεν είναι τυχαίο που στις μέρες μας βλέπουμε συνέχεια ανθρώπους με ένα σωρό αντιφατικές απόψεις.
4) Να για παράδειγμα, δε βιώνεις τις στιγμές σου απλά τις καταγράφεις με φωτογραφικές και βίντεα για να τις βιώσεις κάποια άλλη στιγμή ως ανάμνηση. Το παρόν γίνεται αντικείμενο καταγραφής. Είσαι ένας μικρός σκηνοθέτης, ένας συλλέκτης στιγμών, ένας δημιουργός λευκωμάτων και όχι πια ένας ζωντανός άνθρωπος που μαζεύει υλικό για να το δει κάποια στιγμή στο μέλλον και να βιώνεις τότε αυτό που δεν έζησες τώρα. Είσαι ο δημιουργός μιας αφήγησης, της ιστορίας μιας ζωής που τη βλέπεις στο timeline αλλά που ποτέ δεν έζησες, γιατί δεν ήσουν εκεί, εσύ ήσουν αυτός που κατέγραφε, που τραβούσες φωτογραφία ΓΙΑ να την ανεβάσεις στο προφίλ σου.
5) Τι γίνεται με το αίσθημα της κοινότητας. Με το αίσθημα ότι συμμετέχεις σε μια ομάδα για κάποιο σκοπό; Φτάνει ένα “sign in” ή να δηλώσεις ότι “σου αρέσει” ή ότι υπογράφεις ηλεκτρονικά για το νερό (άλλο και τούτο!). Η συμμετοχή από το καναπέ τι είδους συμμετοχή είναι; Επίσης, αυτή η χωρίς προηγούμενο έκθεση της ζωής σου με ένα σωρό γνωστούς και αγνώστους ξέρεις τι κάνει; Ένα από τα πιο ισχυρά πράγματα που συγκροτούν τις προσωπικές σχέσεις, ξέρεις ποιο είναι; Το μυστικό, αυτό που μοιραστήκαμε μαζί. Τι γίνεται όταν αυτό το εκθέτεις, το δημοσιοποιείς. Σκέψου λίγο..
Το χοντρό πρόβλημα με όλο αυτό το client server είναι ότι καθιστά όλες τις γνώσεις, πληροφορίες, αυτοπαρουσιάσεις κτλ κάτι σαν πίνακες ανακοινώσεων. Φτιάξε μια εικόνα. Όταν παλιά πήγαινες στο πίνακα ανακοινώσεων να δεις κάτι νεότερο. Πήγαινες, στηνόσουν για κάμποση ώρα, σε μια παθητική στάση με τα μάτια σου να παίζουν. Άντε και αν ήσουν τυχερή να ΄ρθει και κανένα αγόρι να πιάσετε τη κουβέντα. Τώρα τα πράγματα είναι χειρότερα, γιατί δε θα ΄ρθει το αγόρι καν και εσύ θα κάθεσαι εκεί και θα κοιτάς από αντανάκλαση και τα αγόρια και όλα, εκεί μπροστά στο τοίχο, όλα να περνάνε μπροστά σου, ακόμα και ο εαυτός σου και να τον χαζεύεις. Όλα στο internet πλέον. Εκεί σε κάποιον μακρινό τοίχο, κι εσύ καθισμένος σε μια καρέκλα να καμπουριάζεις. Αλλά εκεί σκεφτήκανε το wifi και τα κινητά με internet ακόμα και όταν βγαίνεις και περπατάς (πόσο έχεις ξεχάσει τη μαγεία του να περπατάς, απλά να περπατάς;) να τον κουβαλάς αυτό το γαμωτοίχο μαζί σου και να τον κοιτάς. Να γνωρίζεις κάποιον και να θες αμέσως να συνδεθείς μαζί του σε εκείνο το τοίχο και μετά να χαζεύεται και οι δυο την επικοινωνία σας. Θεατές του εαυτού σας. Α, ρε Debord, τα ‘λεγες εσύ!
Κάνε κάτι. Από τον επόμενο που θα γνωρίσεις μη ζητήσεις το προφίλ του στο fb, ούτε το mail του, μη σου πω ούτε το κινητό του. Και θα το χοντρύνω κι άλλο. Μη ζητάς ούτε το όνομά του. Απλά αφουγκραστείτε τη μαγεία του να κοιτάς το απέναντι πεζοδρόμιο (δε σου λέω ούτε καν ηλιοβασίλεμα), μιλήστε χωρίς την ασφάλεια που σε κάνει να νιώθεις η προσδοκία να μιλήσετε με τις διάφορες τεχνικές του σήμερα. Και δες πόσο διαφορετικός θα είναι ο κόσμος μετά.. μα τη παναγία!
ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ WIFI !!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου