Ο Παντελίδης είναι χρυσαυγίτης!

(Ήθελα από παλιά να το γράψω αυτό αλλά τώρα νόμιζα ότι δεν είχε νόημα γιατί θα είχε εξαφανιστεί ο μαλάκας..αλλά έλα που οι ανταποκριτές μου στη καγκούρικη ελλάδα με ενημέρωσαν ότι πήγε κι έβγαλε καινούριο cd. Τα ήθελε ο κώλος του!)

Τι είναι αυτός ο Παντελίδης, λοιπόν; Καταρχάς, δούλευε στο Πολεμικό Ναυτικό. Έχει και παράσημα δηλαδή. «Στις Πανελλαδικές απέτυχε και ακολούθησε την ασφαλή και σίγουρη λύση του Πολεμικού Ναυτικού», ένας ακόμη τύπος που φοβάται το ρίσκο.  Παραιτήθηκε, λέει, για να γίνει τραγουδιστής και μετά από τις χυλόπιτες που έφαγε, ανέβασε βιντεάκια στο youtube (μπας και τα δει η πρώην και ψαρώσει) και νάτος!

Ο Παντελίδης αναδείχθηκε μέσω youtube –και αυτό δε σημαίνει ακριβώς με από τα κάτω διαδικασίες μιας και το youtube λειτουργεί με αλγόριθμους και διάφορα που ενισχύουν αυτό που ήδη κυριαρχεί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Σε μια εποχή, που η καγκουριά και γενικά αυτός ο άθλιος τύπος κοινωνικής συμπεριφοράς κυκλοφορεί ελεύθερος στη πατρίδα μας, δηλαδή ο σεξιστής, ρατσιστής, ακαλαίσθητος και αγενής καραγκιόζης και η χαζογκόμενα που την απασχολεί μόνο το Zara, οι φωτογραφίες που ανέβασε η τάδε στο facebook και η οποία παρακολουθεί φανατικά κάθε ηλιθιότητα που εμφανίζεται, σε μια εποχή, λοιπόν, που αυτός ο τύπος ανθρώπου την έβρισκε με Οικονομόπουλο, ένα αγοράκι με ξανθό μαλλάκι βαμμένο, γκει θα τον έλεγες (άμα ήσουνα μαλάκας ομοφοβικός, μη με παρεξηγήσεις γκέι αναγνώστη μου). Πώς γίνεται από το ένα πρότυπο να περάσαμε στο άλλο;


Ας το πιάσω από πιο παλιά.
Είμαστε στα 2000, έχουμε Σημίτη, εκσυγχρονισμό, μπόλικα λεφτά απ’ τα 90s, έναν ενθουσιασμό ότι κι εμείς θα γίνουμε ευρώπη και δώστου τα αμάξια, τα σπίτια, περιμένουμε τους ολυμπιακούς να περηφανευτούμε σε όλη την ανθρωπότητα και ο κλασικός μαλάκας έλληνας ξοδεύει του κόσμου τα λεφτά στα μπουζούκια αλλά ταυτόχρονα επειδή και η γκόμενά του και αυτός νιώθουν αυτό το αεράκι του εκσυγχρονισμού να τους χτυπάει το μάγουλο ντύνονται με ότι πιο μοδάτο, ακούνε ότι πιο μοδάτο και πάμε στα πιο ιν μαγαζιά στη παραλιακή για να μοστράρουν ότι έχει ο καθένας.. βυζιά, αμάξι, ρολόι. Κάπου εκεί εμφανίζονται και τα πρώτα reality shows που κατακλύζουν το τηλεοπτικό χρόνο και οδεύουμε προς τη σύγχρονη κοινωνία-μια διαδικασία από το “έχειν” στο “φαίνεσθαι” που θα ‘λεγε και ο Guy. Χτίζεται το Mall, “αχ πάμε αγάπη μου το Σάββατο στο Mall να αγοράσω καινούρια τσάντα“. Είμαι και ελληνάρας αλλά ταυτόχρονα θέλω να φοράω μοντέρνα ρούχα. Μια γενιά που παιδαγωγήθηκε από τη τηλεόραση όπου παρέλασε το κάθε ξέκωλο, όπου το κουτσομπολιό για τις ζωές διασήμων(=σύνθετη λέξη από το δύο + άσημος, δηλαδή δύο φορές άσημος, ασήμαντος – η άνοδος της ασημαντότητας, τα ‘λεγε ο Καστοριάδης), το κουτσομπολιό, λοιπόν, ανήχθη σε εθνική πολιτιστική στρατηγική.  Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, ο Οικονομόπουλος είναι αποδεκτός γιατί και καλά δεν έχει πρόβλημα ο έλληνας που αυτός είναι κάπως μακριά από το παραδοσιακό πρότυπο με τις τρίχες στο στήθος. Και ακόμα πιο σημαντικό: αφού ο Οικονομόπουλος (που εμφανίστηκε μέσα από reality το 2006) θεωρείται ως ιν και μοδάτο, τότε θα τον ακούσω κι εγώ, ο ελληνάρας και δεν θα πω όχι. (“Άσε που είναι και λιγότερο άντρας από μένα και δεν με ενοχλεί να αρέσει στη γκόμενά μου”, πρόσεξέ το αυτό είναι ψυχαναλυτικό, καλό, προχωρημένο).

Έρχονται τα πάνω κάτω τελικά, μιας και το κεφάλαιο αποφάσισε άλλα για τη μοίρα του λαού μας (“λαός”-λέω και κάνω βρωμόλογο για να μη βαριέσαι), και ο κλασικός μαλάκας έλληνας γίνεται ο εαυτός του, σε μια εποχή που η μεσαία τάξη χάνει λεφτά, του φεύγει και η γκόμενα (βλ. τα τραγούδια του Παντελίδη) και ψάχνει να βρει ενόχους, εχθρούς, προδότες μπας και αναδειχθεί λίγο το “εγώ” του και απορούνε όλοι που βρεθήκανε 400.000 χιλιάδες ψηφοφόροι να ψηφίσουν ΧΑ. Χωρίς να θέλω να σε τρομάξω είναι πολλοί περισσότεροι απλά ψηφίζουν άλλα κώματα ή δε ψηφίζουν καν. Οι παντελίδηδες δεν λείψανε ποτέ από τούτο το τόπο. Εδώ έχουμε πάντα πλεόνασμα.

Καταρχάς συμπόνα με γιατί έκατσα κι άκουσα γύρω στη 1 ώρα παντελίδη επειδή δε θέλω να μιλάω χωρίς να ξέρω. Μη το κάνεις, δε στο συνιστώ.

“Δεν ταιριάζετε σου λέω, τόσο αντικειμενικά στο λέω”
Εδώ έχουμε τη κλασική επίκληση κάθε σοβαρού εξουσιαστή στην αντικειμενικότητα των λόγων του, είτε αυτός είναι πολιτικός, ιστορικός, επιστήμονας. Όπα ρε φίλε! Το ξέρεις και αντικειμενικά; Ταιριάζουν και παραταιριάζουν, χώνεψε το!

”Πες στον άλλον πως δικιά μου θα ‘σαι μια ζωή, ..πες στον άλλον να πάει να γαμηθεί, … έρχομαι με φορά, πες του έληξε, έλα στον άντρα σου.. πάμε στοίχημα μακριά μου δε μπορείς”
Ο κλασικός άντρας που πιστεύει ότι η γυναίκα του ανήκει, που ζορίζεται με τον άλλον και του λέει να πάει.. (να σε ενημερώσω παντελιδάκο μου ότι γαμιέται ήδη) και είναι τόσο μάγκας που άμα πάρει φόρα αυτός, ότι πει θα γίνει. Άσε που είναι απ’ αυτούς που θέλουν να κρατάνε τη γυναίκα δέσμια, εξαρτημένη από αυτούς να μη μπορεί μακριά τους.

“Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε.. τυραννιέται αυτή κι εμείς γελάμε“
εδώ έχουμε ένα άσμα με έναν άλλο μεγάλο καλλιτέχνη, είναι κάμποσα κιλά και αυτός, σε ένα τραγούδι που θα μπορούσε άνετα να λέγεται: “Δύο ψωλές τα πίνουν σ’ένα μπαρ”.

Κι ένα καινούριο για να μη σε αφήσω ανενημέρωτη: “Είχα κάποτε μια αγάπη που τη ζήλευαν θεοί κι αγγέλοι, τώρα ξέρω πλέον ούτε θέλει, λέει, ούτε να με δει”. Τα λόγια είναι περιττά. Όταν ο άντρας θέλει τη γυναίκα απλά για να τον ζηλεύουν, για να αυτοεπιβεβαιώνεται ως άντρας. Η γυναίκα ως συμβολικό κεφάλαιο! (τι έχω πει ρε;)

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά αν το κατάλαβες είναι τα βασικά προαπαιτούμενα για τον ανθρωπολογικό τύπο του χρυσαυγίτη.

 Κι εγώ καλά σου τα λέω όλα αυτά.. αλλά κοιτάω στα σχόλια στο youtube και βλέπω από κάτω το εξής σχόλιο, ΓΥΝΑΙΚΑΣ παρακαλώ:

“Όσες φορές κι αν το ακούσω πάντα δακρύζω γαμώτο!!!”
Τι να πω τώρα, εγώ; Να βρίσω; Όχι! Εδώ μιλάμε για συναισθήματα ανθρώπινα και γνήσια.

Το πρόβλημα αγάπη μου είναι αυτή η διάχυτη φτωχοποίηση των συναισθημάτων. Όταν βλέπεις γυναίκα να δακρύζει με Παντελίδη, τότε κάτι δε πάει καθόλου καλά.. οι άνθρωποι δε ζούνε ούτε έρωτες, ούτε εντάσεις, ούτε τίποτα. Έχουν ζωούλες μικρές και μίζερες χωρίς συγκινήσεις.. Στο πολιτισμικό επίπεδο και τις εσωτερικές του συγκρούσεις εκφράζεται και ο συναισθηματικός πλούτος ή η ένδεια κάθε φορά. Έτσι κι εδώ. Σκέψου να είσαι γυναίκα κιόλας και να σε εκφράζει ο Παντελίδης. Κόβω το χέρι μου πως ούτε ο έρωτας έχει έρθει στη ζωή σου να τα τινάξει όλα στον αέρα, να σε απελευθερώσει και το πιο πιθανό είναι να μην δέχεσαι και πολύ συχνές επισκέψεις ούτε από τον οργασμό όταν τη βρίσκεις με τον παντελιδάκο σου.

Η φτώχεια στα συναισθήματα και στις εμπειρίες, στις εντάσεις και τα πάθη είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελλαδικής κοινωνίας μεγαλύτερο και από την κρίση και την ανεργία και απ’ όλα. Τις τελευταίες 3 δεκαετίες έγινε μια βουτιά σε έναν απίστευτο βάλτο και δε πρόκειται να ξελασπώσουμε με τίποτα από κει. Πάλι καλά που έχουμε κρίση δηλαδή, να λες! Να έχουμε κάποιο ενδιαφέρον, μια αβεβαιότητα να μας ξεκουνήσει λίγο. Θύμισέ μου να το ξαναπιάσω αυτό το θέμα.

Πού θέλω να καταλήξω όμως;
Αυτός που δίνει λόγο ύπαρξης στο Παντελίδη δεν είναι παρά ο χρυσαυγίτης – όπου χρυσαυγίτης δεν είναι όποιος ψήφισε. Είναι όλοι αυτοί που κυκλοφορούσαν πάντα ανάμεσά μας, που στο σχολείο μας κολλούσανε, που μιλάνε χυδαία στις αντροπαρέες για τη γυναίκα, που είναι τζάμπα μάγκες, που βλέπουν champions league, αυτοί οι τύποι που φοράνε αυτό το V, το τζιν το ξεβαμμένο, με το φούτερ και τη μπλούζα με τη στάμπα (τώρα τα ενδυματολογικά αλλάζουν και είναι και λίγο σχετικά αλλά ντάξει, ας πούμε και καμιά υπερβολή).

Στο επίπεδο της κουλτούρας αντικατοπτρίζονται και αναπαράγονται όλοι οι κοινωνικοί συσχετισμοί και οι πολιτικές αλλαγές. Να για παράδειγμα η περίπτωση της Μόνικας είναι το ανάλογο του Παντελίδη (πολύ λιγότερο σε αριθμούς βέβαια) που αναδείχθηκε σε μια εποχή άλλης αισιοδοξίας και διάθεσης μετά το Δεκέμβρη του ’08. Η διαφορά στα νούμερα μεταξύ των δύο καλλιτεχνών δείχνει και τι είδους συμπεριφορές κυριαρχούν στο χωράφι που λέγεται ελλάδα. Δεν είναι έκπληξη ο σημερινός εκφασισμός. Απλά τώρα δεν κρύβεται.

Όσο υπάρχουν παντελίδηδες ο χρυσαυγιτισμός θα είναι παρών. Παρόλο που σε ένα από τα άσματά του λέει “λιώμα σε γκρεμό..πηδάω”, δε πρόκειται να πηδήξει από μόνος του, θέλει πάντα λίγο σπρώξιμο το πράγμα.. αλλιώς “δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.”

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΛΕΠΙΔΙ, 

ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ!